Op weg naar Mombassa

05.30 uur. De wekker gaat af en we moeten met koffers ingepakt om 6 uur aan 't ontbijt zitten. Lichtknop aan, lichtknop aan ..... het blijft aardedonker. De stroom is uitgevallen. De zaklamp had ik gisteren net uit m'n rugzakje gehaald en in de koffer gestopt. Die zouden we toch niet meer nodig hebben. Wroeten en tasten tussen alle spullen dus maar en uiteindelijk gevonden. Alle spullen worden snel bij elkaar gezocht en in de koffers gestopt. Inmiddels horen we buiten de generator aanslaan. Een heel klein beetje stroom wordt geleverd, maar nog geen licht. Een paar keer gaat het licht aan en uit en blijft dan zwak branden. We kunnen gelukkig wel ontbijten, maar de broodrooster krijgt nog niet genoeg stroom. Langzaamaan druppelt iedereen binnen en bij binnenkomst van Annet gaan we allemaal zingen. Annet is vandaag jarig. Uiteindelijk vertrekken we rond 06.45 uur op weg naar Kenia. Nog geen uur later ware we bij de grens. Het uitchecken was redelijk snel gebeurd, maar toen begon het wachten. Onze vervolgbussen waren er nog niet. De organisatie gebeld. 'Oh, maar we dachten dat jullie pas om 08.30 uur bij de grens zouden zijn'. We moeten dus een uur wachten. Uiteindelijk komt er 1 bus om 08.45 uur. We kunnen nu in ieder geval alvast de bagage overladen, al zijn ze daar verschrikkelijk onhandig in en duurt dit bijna 3 kwartier. De tweede bus is er nog steeds niet. Met z'n allen dus in een veel te kleine bus naar de immigration van Kenia, om daar weer hetzelfde ritueel te herhalen. Voor iedereen een formulier invullen en stempel in het paspoort.

Inmiddels is het 2e busje (een kleintje) gearriveerd en moet er weer bagage overgeladen worden. Het is uiteindelijk kwart voor 10 en we hebben nog 11 uur reizen voor de boeg, over hobbelige zandpaden, want we zijn weer in Kenia. We beginnen ons nu al ernstig zorgen te maken over de terugreis van Mombassa naar Nairobi, waar we met een lijnbus zullen reizen.

Om 12.00 uur gaan we van het hobbelige zandpad af en komen op een normale geasfalteerde weg uit. Normaal betekent hier in Kenia echter nog steeds met gevaar voor je schokbrekers, want er zitten overal gaten in het wegdek. Langs de weg staan steeds politiecontroles die alle vrachtwagens staande houden om het gewicht te controleren. Vaak zijn zij te zwaar beladen, waardoor de wegen kapot gereden worden. We komen voorbij Voi en hopen dat de chauffeur ons daar even kan laten stoppen om wat eten in te slaan, want we hebben geen lunchbox dit keer en ook een lunchstop is niet voorzien. We rijden echter verder. Aangezien wij echter met z'n 5-en in het extra busje zitten en wij de andere bus ver vooruit zijn besluiten we gewoon toch een lunchstop in te lassen. Om 1 uur stappen we net uit tijdens een lokaal buitje. Ons gezin, samen met Veerle en Sanne zijn gestopt voor de ingang van het Tsavo National Park waar we in een half uur tijd van een heerlijk buffet kunnen genieten voor slechts 700 Keniaanse shillingen p.p. Snel stappen we weer in ons busje. Onze chauffeur meldt ons dat het nog ongeveer een uur of 3 zal duren alvroens we ter plekke zijn. Toch raar dat we van te voren 12 uur rijden door hebben gekregen.

De lucht begint nu langzaamaan open te trekken en de eerste stukken blauw komen tevoorschijn. Langs de kant van de weg worden grote zakken houtskool verkocht. We rijden nu evenwijdig aan de spoorlijn tussen Mombassa en Nairobi en af en toe zie je nog een verdwaalde Masai langs de weg lopen. We komen langzaamaan steeds dichter in de buurt van Mombassa. Het verkeer wordt steeds chaotischer en het recht van de sterkste geldt. Een tankwagen ligt gekanteld in de greppel en de benzine wordt overgepompd in een andere tankwagen. Regelmatig moet onze bus een noodstop maken om niet frontaal op inhalende vrachtwagens te botsen. Richting Mombassa komen we steeds meer in een file en de sloppenwijken tekenen zich af. Heel veel benzinestations langs de weg en vrachtwagen kerkhoven. De sloppenwijken liggen naast een gigantische afvalbelt. Nu op naar de haven om de veerpont te kunnen nemen.

Alles gaat heel voorspoedig. Om 16.30 uur arriveren we bij het hotel. Een ontzettend leuk en mooi hotel, direct aan het strand met mooie tuinen en bungalows. We worden hartelijk ontvangen en ik wil gelijk inchecken. Ik word ontvangen door de manager en nog een dame. Eerst een hartelijk praatje over de lange en erbarmelijke reis die we hebben gehad en daarna de boodschap dat het hen heel erg spijt, maar dat het hotel is overboekt. We zullen geupgrade worden naar een beter hotel en zullen dan morgen weer kunnen terugkeren. Na een tornado van woordenwisselingen komt het erop neer dat we toch echt moeten vertrekken. De grote bus is er nog niet en arriveert een uur later. Als wij vertellen dat het hotel overboekt is gelooft niemand ons en denken ze dat het een grap is. Helaas ...... Na veel over en weer bellen met de Afrikaanse agent en Baobab in Nederland proberen we tot een acceptabele oplossing te komen. Alle varianten komen voorbij, waarbij we zelfs overwogen hebben om tenten in de tuin van het hotel te zetten. Na gratis drank van het hotel worden we uiteindelijk toch naar het Leisure Resort gebracht 6 km verderop. Dit zou een upgrade betekenen. Velen geven al aan dat ze daar dan ook willen blijven. Na raadpleging van de Lonely Planet blijkt al snel dat het geen upgrade betreft, maar een gelijkwaardig hotel is. Ter plekke aangekomen worden we hartelijk ontvangen. De lijsten het inchecken zijn al netjes ingevuld en ze willen direct ook het diner voor ons regelen. Eerst voo 1200 Keniaanse shillingen p.p., later voor 2000. Uiteindelijk splitst de groep in 2 delen. De helft blijft in het hotel eten, de andere helft trekt er op uit om buiten het complex te gaan eten.

We gaan nu eerst naar de kamers. We zijn erg benieuwd, maar worden ook direct teleurgesteld. We worden in een soort barakken weggestopt, ver van het strand en niet eens zicht op iets groens of op het water. De kamers laten flink te wensen over. Vieze oude kamers met een kapot toilet en geen warm water. Er komt slechts een klein koud straaltje uit de douche. Het is derhalve een zware desillusie deze dag. We hebben 4 1/2 uur verloren (oftewel een halve dag) aan wachten, wachten, wachten. Aangezien dit niet de eerste keer is dat dingen niet goed verlopen zal Baobab flink wat uit te leggen en te compenseren hebben. We zetten bij voorbaat alvast in op een terugvlucht van Mombassa naar Nairobi, in plaats van de lijnbus. We zullen zien.

Het avondeten bij de lokale 'Chinees' was heel gezellig en geslaagd. Het eten was heerlijk en een welkome afwisseling op de buffetten die we de afgelopen weken hadden genoten. Een lokaal tentje voor de komende dagen staat dus ook zeker hoog op de agenda. Bij terugkomst in het hotel nog even overleggen met de andere groep over de komende dagen. Gelukkig is de meerderheid toch van mening dat we terug moeten naar het oorspronkelijke hotel. Laten we hopen dat we de komende drie dagen toch nog een beetje kunnen genieten van onze vakantie aan het strand.

De Kilimanjaro

Om 7 uur ontbijt en om half 8 de bus in. We gaan naar de Kili, oftewel de Kilimanjaro. We zullen de Marangu route nemen naar de eerste hut, de Mandara hut op 2725 m hoogte. Het heeft wat energie gekost, maar uiteindelijk hebben we toch een bus kunnen regelen. Bij de Marangu Gate moeten we eerst inchecken. Wat een bureaucratische papierwinkel is dat zeg. Eerst allemaal onze gegevens invullen. Naam, adres, paspoortnummer, nationaliteit, beroep, sexe, enz. enz. Ze vragen nog net niet je sofi-nummer. Daarna betalen. We hebben allemaal extra dollars gewisseld om hier naar toe te kunnen. Wat blijkt? We kunnen niet cash betalen en een aantal heeft geen creditcard bij zich. Dat wordt dus veel heen en weer schuiven en samen betalen. Wij hadden Bart en Ruben meegenomen in onze betaling en onze drie gidsen werden bij ons op de lijst bijgeschreven. Daarna gingen de anderen betalen en toen bleek dat daar ook gidsen mee op de lijst moesten komen. Kijken dus of de eerste lijst vernietigd kon worden om iedereen op 1 lijst te krijgen. Dit bleek dus absoluut onhaalbaar en uiteindelijk moesten we met 15 mensen met 5 gidsen naar boven. Hoezo de economie spekken? Geen fooi dus. Deze hele papierwinkel had ruimt een uur in beslag genomen.

We lopen over brede gravelpaden heel geleidelijk naar boven. Af en toe een wat steiler klimmetje, maar het is allemaal redelijk goed te doen. Veel drinken om hoogteziekte te voorkomen, maar daardoor ook regelmatig toiletstops in het regenwoud. We zijn gestart op ca. 1800 meter hoogte. Een pad van ruim 7 km door dichte bergbossen zal ons naar de eerste hut op 2725 m hoogte brengen. Het is redelijk donker, niet alleen door het dichte regenwoud, maar ook door de zware bewolking. Af en toe komt er een zonnestraaltje naar beneden en ziet de omgeving er mystiek uit. Vele lianen en de bomen hangen vol met lange baardmossen. Er zijn weinig dieren te zien. Af en toe horen we een verdwaalde vogel en we lopen gestaag verder naar boven. Af en toe een vlaag mist die ons pad kruist. Na een kleine 3 uur bereiken we de Mandara hut. Hier wacht ons weer een aangename verrassing, we moeten ons weer registreren. Met verkleumde handen proberen we nog iets leesbaars op te schrijven, maar we krijgen er ook wel een beetje genoeg van om iedere keer weer alles op te moeten schrijven. Nu dus maar gewoon iets gekrabbeld. Ik ben benieuwd wie dat nog kan lezen. Nu eerst even snel lunchen, nadat er eerst droge shirts worden aangetrokken, want het is heel erg koud boven. De lunch is gewoon een homp ver brood met wat kaas, maar het smaakt ons goed. Mijn water is al op, evenals dat van Shaya. Nog een banaantje en dan weer verder. We lopen nog even door om boven de boomgrens uitzicht te hebben over de kraterrand. Helaas is het helemaal mistig en zien we de top van de Kili niet vandaag, maar we hebben hem in ieder geval onder onze voeten gevoeld.

De afdaling gaat heel voortvarend in minder dan twee uur. Af en toe stukken hardlopend, omdat dat minder belastend is voor Shaya's knieën. Terug bij de gate krijgen we weer hetzelfde ritueel. We moeten weer uitchecken. Wat een poppenkast allemaal en dat allemaal voor een simpel wandelingetje. Nog een uurtje in de bus en uiteindelijk arriveren we even voor vijven terug bij ons hotel. Snel douchen, wnat we willen nog even naar Moshi. Er blijken namelijk leuke kunstenaarswinkeltjes in de buurt te zijn. Shaya en ik gaan hier samen met nog 2 moeders en 3 dochters naar toe. Met de nodige souvenirs keren we vlak voor zonsondergang weer voldaan terug in het hotel.

Op weg naar Moshi

Voor sommigen een hele opluchting, voor anderen met weemoed afscheid nemen van onze laatste kampeerplaats. Vanaf nu weer een dak boven ons hoofd in plaats van een tent, waarschijnlijk geen hurktoiletten meer en weer electriciteit om batterijen voor de camera op te laden. De zaklampen kunnen opgeborgen worden. Het wordt hoog tijd om onze kleding uit te kunnen wassen. Inmiddels zitten we in de auto op weg naar Moshi. Het miesert en de lucht is grauw. Hopelijk trekt het nog een beetje open, want morgen willen we de Kilimanjaro gaan beklimmen. Onderweg bezoeken we het land dat Wim, onze reisleider, samen met zijn vrouw Lea bezit. Lea is Tanzaniaanse en verzorgt hier haar koeien, maar daarnaast doet ze nog allerlei andere zaken in de toeristische sector. Wim Lems is sinds 5 jaar woonachtig in Tanzania, waar hij oorspronkelijk is begonnen als reisleider van Summum reizen. Tegenwoordig is hij aktief in de IT sector op het vliegveld van Arusha en heeft hij 3 kinderen. Af en toe wordt deze Rotterdammer uit Poortugaal nog eens gevraagd als reisleider en deze keer was hij de gelukkige om onze groep te krijgen.

Na de lunch hebben we geïnventariseerd dat we met z'n 10-en naar de Kilimanjaro gaan. Lianne kan helaas niet mee, want zij heeft een huidinfectie opgelopen die zich inmiddels over haar hele been verspreid heeft. Gelukkig heeft Johan antibiotica bij zich zodat dit snel bestreden kan worden. Helaas blijkt dat ze nu ook koorts heeft. De symptomen van de Tse Tse vlieg worden voor de zekerheid toch nog even gecheckt.

Lea en de kinderen van Wim zijn inmiddels ook in Moshi gearriveerd en de kinderen sluiten zich bij onze kinderen aan. De meesten gaan nu even luieren, zonnen of een boek lezen. Ik benut m'n vrije tijd om voor het eerst mijn reisblog op internet bij te werken, aangezien dit de eerste plek is waar dit mogelijk is.

Tijdens het diner besluit Lianne toch naar het ziekenhuis te gaan om de infectie te laten controleren. Gelukkig was de eerste inschatting een juiste en is een nieuwe ('betere') antibiotica kuur voorgeschreven. Dit 'betere' hield in dat uiteindelijk dezelfde antibiotica is gegeven, echter in een mindere dosering. We zijn blij dat ze in ieder geval gewoon met ons verder kan reizen.

Tarangire

De laatste week is alweer begonnen. Wat gaat het allemaal weer snel. Vandaag ook de laatste gamedrive. We rijden vandaag van Karatu naar Tarangire. Eerst in Karatu geld pinnen dat we later weer kunnen wisselen in dollars. Bij sommigen lopen de bedragen tot in de miljoenen. 2.200 Tanzaniaanse shilling is namelijk slechts 1 euro.

Onderweg leidt een verkeerde inhaalmanoevre nog tot een aanrijding, maar geen nood......, vol gas en gewoon doorrijden. Schijnt hier heel normaal gevonden te worden, hoewel de tierende geluiden en opgeheven handen van de chauffeur achter ons ons iets anders deden vermoeden. Bij Lake Manyara stoppen we nog even voor een uitkijkpunt en zien dan ook gelijk dat de auto flink beschadigd is. Het lijkt onze chauffeur niet echt te deren. We rijden naar Mto Wa Bu, een dorpje op weg naar Tarangire. We lopen langs wat lokale winkeltjes, over de markt en Shaya koopt nog een grote tas met de Big Five erop. Een wandelingetje van zo'n 1,5 km brengt ons naar het wisselkantoor, maar de weg er naar toe geeft een mooi beeld van het dagelijks leven. Alles is geconcentreerd langs de weg. Op het land wordt druk gewerkt en onder een boom vlecht een vrouw het haar van een andere vrouw. In een lokaal winkeltje wordt voor het eerst wijn gekocht voor vanavond op de campsite. We rijden door naar Tarangire, waar we op de campsite lunchen. De lunchbox wordt steeds minder. Een paar cakejes, kaakjes en een banaan is hetgeen we nog krijgen. Met z'n allen zetten we de tenten op. Het wordt nu echt teamwork, helaas is het al weer de laatste kampeerplaats. Nog even snel mijn lens op de camera verwisselen en we gaan weer op pad naar Tarangire National Park. Bij de ingang worden onze auto's bespoten met een bepaald middel dat de Tse Tse vlieg moet afschrikken. Eenmaal in het park zien we een heel ander landschap dan we in alle andere parken hebben gezien. De Baobabboom overheerst hier het landschap. Overal zie je deze vreemde boom staan. Het is een hele brede boom en de takken lijken net wortels. Het lijkt erop alsof deze boom onderste boven is neergezet. Er loopt een rivier door het gebied waar alle dieren naar toe trekken. We zien de olifanten poedelen, de buffels komen aangesneld, maar houden gepaste afstand. Zebra's blijven slechts kort en ook een giraf doet moeite om met gespreide poten bij het water te komen. Dit alles wordt natuurlijk op de gevoelige plaat vastgelegd. Het landschap is overweldigend en de apen tussen de gazelles blijven boeiend, met name de kleine aapjes die onder hun moeder hangen, of er bovenop gaan zitten. Een kale boom herbergt een vijftal gieren, die afwachten tot zij hun prooi kunnen weghalen. Eronder zit namelijk een leeuw die z'n prooi aan het verorberen is. De leeuwin ligt ernaast tot ze ook iets kan eten. Als het mannetje genoeg heeft gehad nestelt hij zich in de zon met z'n poten de lucht in. Heerlijk uitrusten en uitbuiken. De leeuwin begint nu aan haar maal en de gieren cirkelen boven deze prooi. Een geweldig schouwspel om te mogen bekijken. De dag loopt al weer op z'n einde en we keren terug naar de campsite. Een dag die zeker de moeite waard was.

Lake Eyasi

Een dag rust aan het zwembad of naar Lake Eyasi om een wandeling te maken langs een aantal lokale stammen. We starten bij de bosjesmannen, geen dak boven hun hoofd, levend tussen de struiken en levend van de vangst van wild met pijl en boog. De kinderen kopen pijl en boog bij deze mensen. Ze maken vuur met een houten stokje en roken marihuana. Hierdoor zien ze er slecht uit. We trekken verder naar de Datoq stam. Zij leven zoals de Masai, echter in rechthoekige lemen hutjes en hebben zich inmiddels ook al ontwikkeld tot kopersmid. Ze malen mais tot meel en uiteraard zien we hen dansen en zingen. Het mooiste gedeelte komt echter hierna. We lopen over de uienvelden, langs kleine irrigatiekanaaltjes verder het platteland op. Overal is bedrijvigheid over de uitgestrekte vlaktes met af en toe palmbomen of papayabomen tussendoor. Langs het riviertje, door een smal bos lopen we langs de vrouwen die hier hun was doen in de rivier en we zien kinderen terugkeren uit school. We lopen over allemaal kleine paadjes tot we weer op de grote open vlakte zijn. Het waait verschrikkelijk hard en het enige dat je ziet zijn stekelige struiken vol met plastic zakjes. Het zand stuift aan alle kanten op en af en toe staan er wat losse hutjes tussendoor. Een desolate aanblik met af en toe een lokaal persoon gehuld in lange kleden om zich te beschermen tegen wind en zon. In deze streek waait het bijna 10 van de 12 maanden per jaar stevig en alleen in oktober en november valt er af en toe wat regen. De vruchtbare landbouwgrond is voornamelijk mogelijk door een simpel irrigatiesysteem dat is aangelegd vanuit een bron die van onder de krater van Ngorongoro is aangeboord. De rest er omheen is kurkdroog. Na onze wandeling arriveren we bij een klein lokaal 'kroegje' waar we cola kopen voor nog geen 50 eurocent en we krijgen onze lunchboxen met een kippenboutje, wentelteefjes, cakejes, een banaan en vruchtensap. Enkele overgebleven cakejes en pakjes vruchtensap gaan naar de lokale kinderen en de kippenbotjes gaan naar de katten. De helft van onze groep taait af om naar het zwembad te gaan, maar wij gaan nog even door om de lokale maandelijkse markt te bezoeken. Een enorme vlakte wordt gebruikt om met elkaar te ruilen. Alles ligt op de grond, want marktkramen kennen ze hier nog niet. Het is een drukte van jewelste en een kleurenpracht van mensen en textiel. Grote hompen vlees worden aangeboden, maar ook massale hoeveelheden sandalen gemaakt van rubber banden, grote stokken rietsuiker, bamboepalen, kleden, fruit, maar ook koeien, varkens en geiten. Jammer genoeg was dit bezoek veel te kort, omdat enkelen zich ongemakkelijk voelden tussen deze massa Tanzanianen. Er was echter geen reden voor, we waren eerder een bezienswaardigheid voor hen. Eenmaal terug op de campsite horen we van de achterblijvers dat ze niet gezwommen hebben. Het was te koud en de zon had nog niet geschenen. Vanaf het moment dat we echter terug waren brak het wolkendek open en hebben we nog heerlijk van de zon kunnen genieten, nadat we eerst een heerlijk verfrissende warme douche hadden genomen en we al het zand uit onze haren hadden kunnen spoelen.

Naar Karatu en bezoek Ngorongoro krater

Never a dull moment. Ondanks het feit dat het een reisdag is gebeurt er nog genoeg. Op weg naar de Ngorongorokrater vandaag. We passeren nog een hele familie leeuwen. Ze zijn duidelijk op jacht. Ze lopen met drie uitwaaierend vooruit, de rest volgt langzaam of zit op uitkijk. De mannetjes zitten achteraan, want zij zijn slechte jagers. Door hun manen zijn ze zwaarder en minder snel. We kunnen het spektakel echter niet langer bewonderen, want we moeten door. Bij de uitgang van de Serengetie stoppen we voor het uitchecken en tevens toegang van het Ngorongorogebied. Er staat ook nog een andere groep Nederlanders te wachten. Het blijkt de groep van Sawadee te zijn, waarmee Alex en Marina Tramper reizen. We hebben nog even samen foto's gemaakt en toen weer verder. Wellicht dat we hen later nog een keer tegenkomen.

Na nog ruim een uur rijden staan we bovenaan de krater van Ngorongoro. Het waait er hard en de wind is ijzig koud. We hebben een mooi uitzicht over de krater, met een grote witte massa in het midden. Later zien we dat dit de damp is van het water wat daar ligt. Er zijn niet zo heel erg veel dieren en de krater is veel groter dan je zou verwachten. In principe ziet het er hetzelfde uit als een grote vlakte, maar dan omgeven door bergen. We zien nog wel een jakhals, enkele leeuwen en twee cheetahs. Ik heb nog wel foto's kunnen maken, maar m'n camera begint kuren te vertonen. Waarschijnlijk stof dat ofwel in de lens ofwel in de camera zit. We komen geheel stoffig, met haar als touw op de campsite aan. De douches blijken koud te zijn, maar er blijkt een zwembad te zijn bij de naast gelegen lodges, dus snel erin springen om even schoon te worden. Al snel blijkt echter dat we moeten betalen voor het zwembad. 1 Minuut in het water dan $10 betalen. Ongelooflijke uitbuiting van de toeristen dus. We lopen dus weg zonder te betalen. Achteraf kwam de manager naar ons toe, compleet over de rooie. We moesten betalen, of van de camping vertrekken. Onderhandelen dus. Uiteindelijk hebben we met 25 man 75 dollar betaald, maar dan wel met de afspraak dat we de volgende dag ook mochten zwemmen. Uiteindelijk dus maar 1,5 dollar per persoon per dag.

De eindeloze Serengeti

Vandaag pas om 9 uur op pad gegaan, omdat het gisteren zo'n lange dag was. We vertrekken weer met 5 jeeps, nadat we eerst ontbijt hebben genoten in onze 'kooi'. Op de kampeerplaats zijn naast de tentjes namelijk ook twee kooien. Eén voor de koks om het eten te bereiden en één voor de toeristen waar ze ongestoord kunnen eten, zonder dat het wild naar binnen kan komen. Alleen de vogeltjes komen hun graantje meepikken. We gaan weer op zoek naar mooie diersoorten. Het is natuurlijk altijd het mooist als je dieren tegenkomt die je nog niet eerder hebt gezien. In de Serengeti zal dat echter lastig worden, want dit is het droge seizoen, waarin er weinig dieren aanwezig zijn. De meeste dieren zijn naar Masai Mara getrokken. Desondanks zien we al snel veel dieren. Uiteraard weer de Thompson gazelles, gnoes en topi's, maar we hebben vandaag geluk. Nog geen 2 uur op pad en we hebben al een serval gezien, een hyena en een luipaard. Wederopm is het daar het drukst met alle jeeps. Ik vind het echter nog veel mooier om de civetkat aktief te zien en even later zien we ook nog de secretarisvogel, overigens geen echt mooie vogel. De hippo's blijven grotendeels onder water. Tussen de middag eten we op de campsite en kunnen we nog even uitrusten om in de namiddag weer een gamedrive te doen.

Speuren, staren, stilstaan, we zien weer neushoorns, een vos, een krokodil, weer een hyena en zelfs een cheetah, de kuddes zebra's en gnoes komen weer in beweging en de olifanten lopen in kolonne achter elkaar aan. Weer een nieuwe vogel leren kennen: een sandgrouse. Langs de over van een hipp-vijver strijkt er een hele zwerm neer.

Van Kenia naar Tanzania

Op naar de Serengeti. Het belooft een lange dag te worden. We zullen eerst 5 uur door Masai Mara rijden richting de grens van Tanzania om daar over te stappen in jeeps en dan nog eens 5 uur door het Serengeti gebied. Langs de weg zien we de gnoes in grote kolonnes achter elkaar aanrennen. De migratie is begonnen. In het hoge gras zien we een leeuwin met 3 jongere leeuwtjes. In plaats van te jagen, spelen ze met elkaar en bijten in elkaars poten. 5 Minuten later staan we stil midden in Masai Mara. We gaan al iets eerder de bagage overzetten ..... onze bus heeft namelijk pech. De ophanging links voor heeft het begeven. We moeten er allemaal uit. Personen en bagage worden verdeeld over de overige busjes en Marcel, Peter en Roland gaan met een vreemd busje mee. Alles zit nu stampensvol en het gangpad staat vol met bagage. De chauffeur blijft alleen achter bij z'n busje.

Even later arriveren we bij de Mara, de rivier die door het gebied loopt. Tijdens de grote trek steken de gnoes hier massaal over. We zien ze helaas niet oversteken, maar zien wel alle kadavers van de beesten die de oversteek helaas niet overleefd hebben. Er steekt weer een leeuwin over en we zien een aantal toekan-achtigen. Olifantenmoeders komen trompetterend op ons af. We razen echter snel verder, want de dag is nog lang. Drie kwartier later beginnen we heuvelachtiger terrein in te rijden, we komen niet over een heuvel, slippen steeds weg over de stoffige grond, na 4 keer teruggerold te zijn komen we er eindelijk overheen. Boven stapt onze chauffeur uit en controleert de voorkant. Blijkbaar lekt één van de busjes water. Gelukkkig niet die van ons. Even later komen we erachter dat het 't busje van de Spanjaarden is waar onze 3 mannen in zitten. Zij staan nu met pech langs de weg. De motor is oververhit. Even wacht dus, water erbij en weer verder. Gelukkig geen wild hier, want we stonden inmiddels met 8 busjes en passagiers langs de weg.

Weer een uur en drie kwartier verder ...... lekke band voor het busje met onze drie mannen. Weer overstappen en nog meer stapelen, maar het gaat allemaal net. Even later komen we er achter dat er nog een koffer in de andere bus is achtergebleven. Snel terug dus. Even later komen we bij de grens. Eerst allemaal formulieren invullen voor de Kenianen en daarna weer voor de Tanzanianen. We gaan zelfs op de ouderwetse manier, lopend, de grens over. Nog even snel geld gewisseld tegen een heel onvoordelige koers en toen in 5 grote jeeps verder. Inmiddels is het half 3 geweest en we hebben nog 5 uur te gaan. Dat wordt dus tenten opzetten in het donker en we eten onze lunch in de auto.

Het landschap ziet er direct anders uit. Gelijk een goede weg, veel groen en de mensen zien er allemaal toch iets meer bemiddeld uit. Ook hier lopen de kinderen weer in schooluniform, doch hier ziet het er door de kleuren toch iets militaristischer uit.

Om half 5 komen we aan bij de toegangspoort van de Serengeti. Het hek is dicht, want er is geen toegang mogelijk na 16.00 uur. Gelukkig wel een winkeltje, dus eerst even wat drinken. Na wat heen en weer gebel en nogmaals paspoortcontrole kunnen we uiteindelijk een uur later het park in. Nog 120 km voor de boeg over zandwegen. Gelukkig hebben we jeeps die wat makkelijker hard kunnen rijden. Nog geen 10 minuten in het park hebben we al een hyena, een jakhals, een wouw en een giraf gezien, naast uiteraard de gnoes, gazelles en bavianen.

De vlaktes op de Serengeti zijn eindeloos en lang niet zo druk bevolkt als in Masai Mara, maar toch komen we veel dieren tegen. Bepaalde stukken zijn heel groen, terwijl andere zwartgeblakerd zijn van branden. De avondzon kleurt de vlakte inmiddels mooi rood. Ons avontuur is echter nog niet voorbij, weer een lekke band. Echter geen verkeerd moment, want we kunnen schitterende foto's maken van de zonsondergang.