Een dag uit het leven van ARCAS animal rehabilitation center

's Morgens wordt je vanzelf wakker door alle junglegeluiden. Echt thuisbrengen kunnen we de geluiden nog niet. We gaan om 06.30 uur gelijk aan de slag met het eten voor de dieren. Vandaag sta ik met Ann, een Australisch Vietnamese, ingedeeld bij de brulapen (howler monkeys). In kooi 3 zitten er 5, allemaal mannetjes en in kooi 4 zit er slechts 1, een vrouwtje. De 5 zijn erg ondeugend. Tijdens het schoonmaken van de hokken proberen ze steeds stiekem even je haar vast te pakken, of je hoofd te gebruiken als springplank naar de volgende tak. Ze zijn erg leuk om mee te werken. Als ze hun voedsel hebben zijn ze weer rustig en tonen zich voldaan. Daarna tijd voor het ontbijt.

Tussen 8 en 9 uur verzamelen we en krijgen we tevens instructies voor de dag. Vandaag een preek, want een stel jongens had vannacht erg veel kabaal gemaakt nadat ze dronken teruggekomen waren uit het dorpje Flores. Een lokale visser had hen 's nachts weer afgezet bij het project. Daarna verdeling van wat extra taken, want op dinsdag komt de nieuwe voorraad fruit en groente binnen. Dat betekent grote balen met ananassen, meloenen, kroten en wortelen naar de keuken brengen. En die balen zijn niet echt licht. Ook kratten met sinaasappels en bananen komen binnen. Daarna gaan Shaya en ik weer door met ons heerlijke klusje: de ingewanden van vissen eruit halen. We hadden meer dan 6 kilo, dus je kunt je voorstellen hoe we na afloop roken.

De tweede shift is om 11.00 uur. De dieren krijgen weer te eten. Alles dus eerst voorbereiden in de keuken en de juiste hoeveelheden afmeten. Laarzen aan, want we gaan door waterbakken, om infecties te voorkomen. Voordat je een kooi ingaat kom je door een eerste deur. Pas wanneer deze is gesloten mag de volgende deur open. E.e.a. om ontsnappen te voorkomen. Dat dat wel eens verkeerd gaat bleek vorige week uit het feit dat een kleine krokodil opeens in 1 van de badkamers van de gastverblijven werd aangetroffen.

Onze apen ontsnappen gelukkig niet. We zijn weer klaar en kunnen nu even een uurtje uitrusten en handen wassen. De vislucht is nog niet verdwenen. De lunch is altijd uitgebreid en dat is ook hard nodig met dit fysiek zware werk van vandaag. In de middag worden we getrakteerd op een fikse tropische onweersbui. Gelukkig zijn we klaar met de werkzaamheden, maar we moeten nog wel terug naar boven naar ons onderkomen. Het project is gelegen op een groot grondgebied met heuvels. We lopen dus veel op en neer in een temperatuur van 35 graden C. Veel vochtverlies dus.

Alle werkzaamheden worden steeds verwisseld, zodat ervaren vrijwilligers (en dat ben je al snel, na ca een dag of 3 - 4) de minder ervaren vrijwilligers opleiden. Sommige mensen zijn hier een paar dagen, anderen zijn hier al twee tot drie jaar. Veelal zijn het studenten die om verschillende redenen hier zijn. Degenen die echt begaan zijn met de dieren zoeken naar werk, anderen lopen de kantjes er soms af. Vaak zijn zij na een dag of 4 - 5 al weer vertrokken. We treffen hier verschillende nationaliteiten: Australiërs, Nieuw Zeelanders, Duitsers, Fransen, Engelsen, Israeli (alles is op dit moment beter dan terugkeren naar huis) en wij als Nederlands/Belgisch combi. De Duitse meiden zitten hier met tegenzin en Shaya en Roland hebben daar soms last van. Zij moeten alles namelijk leren van hen. Ze hebben nu zelf maar het heft in handen genomen, omdat zij vaak veel te laat komen opdagen. Gelukkig ook goed nieuws voor Shaya, want morgen mag ze mee naar de baby spidermonkeys.

De eerste kennismaking met Guatemala

Een korte nacht, maar wel goed geslapen. Op half 4 opgestaan en om 4 uur de shuttlebus naar het vliegveld. Er is nog geen kip op de weg te bekennen, dus overal wordt door rood gereden. Op het vliegveld dus maar even ontbeten.

Er volgt een vlucht van ca. 50 minuten. Vanuit de lucht kun je al zien hoe mooi het land is. We vliegen niet al te hoog met een klein propellor vliegtuigje. Overal zie je groen, bergen en meertjes. Het vlakke land er tussendoor is al goed gecultiveerd. De strakke lijnen die je boven Nederland ziet, zie je ook hier terugkomen. Op het vliegveld worden we al opgewacht door Alejandro en met ons zijn er nog 2 studenten uit Londen die ook naar Arcas gaan. Na een kort ritje komen we bij het meer aan en gaan we met een bootje naar de andere kant. Daar waar we denken in een rietkraag te belanden vaart het bootje een klein zijriviertje op met prachtige waterlelies. De omgeving is schitterend en we worden nog meer verrast als we aan wal gaan. Wat een schitterende natuur. Natuur waar je normaliter niet komt, maar nu als vrijwilliger middenin zit. We sluiten rond 9 uur aan bij de rest van de groep, die de eerste werkzaamheden van de dag al weer achter de rug hebben. Een klein ontbijt en dan een toer over het terrein.

De eerste verhalen komen al los over ontsnapte krokodillen, gevaarlijke slangen en schorpioenen die op zich niet gevaarlijk zijn, maar wel zeer pijnlijk kunnen zijn. Een aantal dieren is er erg aan toe, een jaguar met slechts 3 poten, krokodillen die blind zijn, papegaaien die vleugellam zijn gemaakt en vele andere zieke dieren.

Vannacht is er een groot soort rat overleden, de eerste autopsie hebben we dus ook al gezien. Uiteindelijk hebben ze toch kunnen herleiden dat hij een lekkende darm had. Gelukkig zien we ook vele gezonde en levendige dieren. Vandaag heb ik de havik verzorgd, een heel rustig beestje en de groene papegaaien. Wat een kabaal maken die beesten, maar wel leuk om mee te werken. Ze zijn enorm nieuwsgierig en proberen steeds je haren vast te krijgen.

In de loop van de middag naar Flores geweest met de boot. Om 6 uur weer terug voor het avondeten en dan vroeg op bed.

Op weg naar Guatemala

Eindelijk op weg naar Guatemala voor onze speciale reis. Drie uur van te voren op Schiphol aanwezig zijn, omdat we over Atlanta vliegen, met een Amerikaanse maatschappij. Online inchecken was niet mogelijk, dus waren we veel tijd kwijt aan wachten in rijen. Eerst bij de bagageband, toen bij de paspoortcontrole en uiteindelijk ook nog bij de gate. Veel tijd om te shoppen was er dus niet meer. Nog wel even kunnen ontbijten.

De vlucht duurde lang, 8 uur en 40 minuten. Nog even een uurtje de luiken dicht, maar toch vermoeid als we aankomen in Atlanta. Ondanks het feit dat je van te voren toestemming hebt gekregen van de Amerikaanse ambassade moeten we alsnog allemaal papieren rompslomp invullen en allerlei vragen beantwoorden bij een arrogante douanier. En maar blijven lachen natuurlijk, anders staan we daar nog langer. Atlanta airport is niet echt bijzonder. Veel fastfood ketens en Shaya neemt nog een lekkere strawberry pancake en Roland een biertje. Weer tijd om te wachten op onze vervolgvlucht. Gelukkig is er wifi en zijn er oplaadpunten voor de telefoons. Daarna weer door naar Guatemala City. Een vlucht van 3,5 uur met ontzettend veel turbulentie. Ook hier weer formulieren invullen voor de aankomst. Eenmaal daar hebben we in no time onze rugzakken en buiten staat de chauffeur van ons hotel ons al op te wachten. Hij rijdt nog even langs een geldautomaat om onze eerste Guatemalteekse cash op te kunnen halen. Het is inmiddels 21.30 uur lokale tijd (in NL is het 05.30 uur). Het was dus een hele lange dag (06.45 uur vanmorgen vertrokken). Morgen om 03.30 uur opstaan om onze vlucht naar Flores te halen.

Vrijwilligerswerk in Guatemala

Onze volgende reis zal naar Guatemala zijn, waar we gedurende drie weken vrijwilligerswerk zullen doen bij Arcas Wildlife Protection. Om alvast een impressie te krijgen van het werk dat daar verricht wordt kun je de video bekijken: From Orphans to Freedom.

https://www.youtube.com/watch?v=uXtlBOtga-U

Veel kijkplezier. Over enige weken zullen we live verslag uitbrengen. Voor meer informatie over het project kun je een kijkje nemen op hun site: http://www.arcasguatemala.com/.

Laatste dag Mombassa

Onze laatste dag. We moeten om 10 uur uitchecken, maar mogen nog 2 bungalows gebruiken voor onze bagage. De zon schijnt gelukkig wel vandaag. We kunnen in de laatste Keniaanse zon nog aardig verbranden. Aan het zwembad eten we een heerlijke salade en drinken we onze overgebleven fles witte wijn. Rond half 4 nog even een douche en om 4 uur klaar om te vertrekken. Helaas.......... de bus is er nog niet. Hij dacht dat hij er pas om 5 uur moest zijn. Ons 2e kleine busje is er wel. We mogen onze vlucht echter niet missen, dus snel andere dingen regelen. De bagage wordt al in het kleine busje geladen, zodat we daarmee geen tijd hoeven te verliezen. Peter en Marcel gaan mee en vertrekken alvast. Wij regelen dat we de bus van het hotel kunnen charteren, maar die kan er pas om kwart voor 5 zijn. Uiteindelijk vertrekken we toch nog 5 minuten eerder. Deze bus brengt ons tot de veerboot. Daar zullen we lopen op moeten en aan de overkant hopen we dan onze echte bus aan te treffen. Vanaf de veerboot zou het nog 2 uur rijden zijn en onze vlucht gaat om 20.15 uur. Het wordt dus krap aan. Wim deelt in de tussentijd de klachtenformulieren uit. Goede timing.

De bus van het hotel levert ons rond kwart voor 6 bij de veer af. We moeten via een politieman nog door een hek zien te komen, anders komen we niet bij het veer. Shaya geeft nog een pot Nutella aan een klein kind en in draf lopen we naar de boot. Samen met vele Kenianen worden we nu als vee op de veerboot gepropt en in grote drommen komen we van de boot af op zoek naar onze bus. Zigzaggend tussen de menigte en proberen elkaar niet uit het oog te verliezen. We zijn uiteraard een bezienswaardigheid voor de lokale bevolking. Gelukkig treffen we de bus en kunnen we onze reis naar het vliegveld vervolgen. De rest verliep heel voorspoedig. Uiteindelijk waren we nog ruim op tijd op het vliegveld. Met z'n allen nu naar Nairobi om aldaar in een drafje afscheid te nemen van onze reisleider en van Henk en Carla die de volgende dag zouden vliegen vanwegen hun latere komst en daardoor een ander retourticket. We kunnen slechts de hand schudden, want de incheckbalie voor het afleveren van onze bagage gaat over 10 minuten sluiten. Rennend door de stromende regen, wachtend voor bagagecontrole en dan ook nog langzaam inchecken levert ons uiteindelijk een nipte, maar tijdige aansluiting. We kunnen nog net wat resterende shillingen spenderen in de de lokale winkeltjes en vliegen dan uiteindelijk om 23.25 uur naar Zurich.

De volgende morgen arriveren we op tijd, maar desondanks is het haasten om ook hier op tijd bij de gate te zijn. Op 2 minuten na was de gate gesloten geweest en hadden we niet meer het vliegtuig in gekund. Alles liep dus precies op tijd en inmiddels zijn we weer bruingekleurd en een ervaring rijker thuisgekeerd. Nu wordt het tijd om alle foto's te gaan uitzoeken en selecteren. Dat wordt ook nog een hele klus.

School en weeshuis Mombassa Island

Het weer is iets beter dan gisteren. We hebben in ieder geval zon en de wind is gaan liggen. Als er even over 12-en toch wat regendruppels vallen gaan we maar even lunchen. Daarna gaan we toch nog mee op excursie. Voor de excursie hebben zich slechts 3 personen ingeschreven. Dus dat wordt een privétour. We bezoeken een klein dorpje op Mombassa eiland, Ukunda genaamd. We zien hoe de mensen hier in kleine hutjes leven en dagelijks naar de waterput lopen om water te halen. We worden omgeven door hordes kinderen. Ze willen allemaal vrienden met je worden en adressen uitwisselen. We bezoeken een basisschool. De school telt 8 lokalen. Kinderen beginnen op een leeftijd van 7 jaar en volgen dan 8 jaar onderwijs. De basisschool is gratis en daardoor gaan er veel kinderen naar school. Probleem is echter dat er te weinig onderwijzers zijn en ook het aantal kinderen per klas is veel te hoog. In grade 5 zaten zelfs 107 kinderen. De kleinste klas telde 67 kinderen. In totaal zaten er 600 kinderen op deze school. De lokalen waren klein en slechts enkele kinderen konden gebruik maken van een tafelbankje. De overheid geeft aan dat het onderwijs gratis is, doch slechts de leerkrachten worden betaald. Het schoolgebouw en al het lesmateriaal moet aangeschaft worden van sponsorgelden. Vaak moeten boeken met 3 of 4 kinderen gedeeld worden en ook schriften en schrijfmateriaal is schaars. Na een donatie te hebben gedaan en het gastenboek te hebben getekend gaan we verder. We bezoeken nu eerst een slangenfarm. Deze farm is verbonden aan de school. Elke vrijdag krijgen de kinderen hier les. We zien schildpadden, leguanen, een babykrokodil, kameleons, een varaan, maar vooral veel slangen. We mogen vele soorten beethouden. Roland eist snel het fototoestel op, zodat hij op gepaste afstand foto's kan maken. Onze gids en chauffeur staan hard te lachen, maar ook de chauffeur blijft ver uit de buurt. Shaya en ik proberen alles uit en worden omhangen met allerhande slangen.

Bij de lokale mensen kopen we nog een mooie doek. We rijden tenslotte verder naar het weeshuis. We hebben kleding uit onze koffers meegenomen om af te geven. De gebouwen waar de kinderen verblijven zijn splinternieuw en zien er schitterend uit. Er zijn 9 huizen waarin ze een 'familie' huisvesten. Per huis zijn er 4 jongens en 4 meisjes en een mama. De mama's zijn er 6 dagen per week, dag en nacht. Het zijn al iets oudere vrouwen wier kinderen al volwassen zijn. Elke avond koken zij voor hun eigen 'familie'. Naast de huizen is er een grote tuin met speelattributen en een gezamenlijke ruimte om televisie te kijken. Een klein meisje pakt de hand van Roland en loopt overal met hem mee. In een hoek van de tuin leren kinderen dansen en weer anderen spelen met oude autobanden. Weeskinderen in de leeftijd tussen 2 en 18 jaar worden hier opgevangen. Na hun 18e proberen ze hen te laten studeren en in een hostel op te vangen, totdat ze goed voor zichzelf kunnen zorgen. Familieleden van de weeskinderen nemen geen taken over in de opvoeding, omdat dit te kostbaar is. De weeskinderen zijn hierdoor echt op zichzelf aangewezen.

Tot slot gaan we nog naar houtbewerking kijken, hetgeen uiteraard uitkomt bij een grote souvenirshop. We kijken even rond, wachten totdat de hoosbui over is en keren dan weer terug naar het hotel. Een interessante en leerzame middag en wellicht een mooi project voor Shaya's school, die jaarlijks activiteiten organiseren om scholen in Kenia te ondersteunen.

Rust in Mombassa

Vandaag rustig aan doen. Uitslapen, ontbijt om 9 uur en dan kijken of we het strand op kunnen. Helaas begint het te regenen. Dan maar lekker in ons huisje en een boekje lezen. Enkele anderen van de groep zijn met een dowh het water op gegaan. De golven zijn echter hoog en ik krijg het gevoel dat enkelen groen en geel zullen terugkomen. In de middag wordt het langzaamaan beter. De regen is gestopt en de temperatuur is nog wel redelijk om in badkleding te liggen, maar het stormt enorm. Toch wagen we het erop en langzaanaan krijgen we nog een paar zonnestralen met een gitzwarte hemel als achtergrond. Wel een mooi gezicht overigens. 's Avonds gaan we naar de Bahari Cove, een visrestaurant aan het strand, in de de vorm van een boot. Boven het strand uit is alles open en heb je een schitterend uitzicht. De vis wordt dagelijks vers gevangen. Vandaag hadden ze echter weinig gevangen vanwege het slechte weer. We hoefden echter niet op een houtje te bijten. Kreeft, Kingfish en scampi's werden geserveerd, tussendoor kregen we allerlei kleine hapjes tot zelfs citroensorbetijs om de smaak te neutraliseren. We waren met een gezellig klein groepje en moesten zelf de tent afsluiten. De koks en ober waren al vertrokken en alleen een bewaker was nog aanwezig om een oogje in het zeil te houden.

Mombassa strand

Met muziek en dans worden we uitgezwaaid bij het hotel. Kwaheri, kwaheri (oftewl tot ziens) wordt voor ons gezonden en voor de ambassadeurs die bij het hotel arriveren is het allemaal Karibu, karibu (welkom). Het is een verademing om in onze nieuwe kamers/bungalows te komen. Overal muskietennetten, airco, een bad, apart toilet, heet water, koelkast, waterkoker en een kluisje. Bovendien een kingsize bed en vanuit bed zicht op zee en palmbomen. Zelfs de vrouw van de receptie zei dat ze blij was dat ik weer kon lachen (kan je nagaan hoe boos ik gisteren was geweest).

Nog even een wasje gedaan en dan nu eindelijk een beetje uitrusten en niksen. Annet gaat nog achter de prijsen voor een dowh tocht aan en Wim is de hele dag bezig met het regelen van een vlucht van Mombassa naar Nairobi in plaats van de lijnbus die gepland staat.

Intussen gaan Roland en Paula nog op zoek naar een cadeau voor Annet die gisteren jarig was. We zullen het vanavond vieren, samen met de verjaardag van Eline die vandaag jaris is. Voor haar hebben we op de Kilimanjaro al een leuk t-shirt kunnen kopen. Op het strand wordt druk onderhandeld om de prijs van een rieten tas. Ook hier hebben we uiteindelijk een deal. Ondertussen begint iedereen aardig te veranderen in kreeften. We bestellen onze lunch op het strandbedje aan het zwembad en nemen nog een heerlijke fruitcocktail. Wat kan het toch heerlijk zijn om niks te doen. Mijn nieuwe 'Nicci French' begint al op te schieten. Eindelijk tijd om m'n boek te lezen. De eerste keer deze vakantie.

Wim komt met goed nieuws. We kunnen voor $50 pp met het vliegtuig naar Nairobi. We vliegen dan om 20.15 uur en arriveren om 21.15 uur. Onze vervolgvlucht is dan om 23.25 uur. Of we hiermee kunnen instemmen? Geen vraag uiteraard. Gelijk regelen. Hierdoor hebben we een volledige dag extra aan het strand. Geweldig!

's Avonds hebben we nog een show met dans en een speciaal optreden van de keukenploeg voor Eline. Met veel zang en dans wordt speciaal voor haar verjaardag een taart gebracht.