De drukte van Kandy ontlopen bij Pinnawala Elephant orphanage

Het is een enorme drukte in de stad. We proberen om richting Pinnawala te rijden. Het is echter een wirwar aan verkeer. Ondanks de 2 rijbanen rijdt het verkeer soms 4 of 5 rijen dik langs elkaar. Inhalend recht op de tegenliggers af en dan op het laatste moment terug op de eigen rijbaan, waarbij de anderen consequent worden afgesneden. Tuk-tuks crosssen overal tussendoor evenals motoren. De ergste chauffeurs zijn echter die van de bussen. Met name de rode bussen (in beheer van de overheid) eigenen zich de hele weg toe. Hier geldt het recht van de sterkste. We hebben al menig auto ingedeukt midden op de weg zien staan. Die moet daar blijven staan totdat de politie de situatie heeft opgenomen. De ongelukken zijn echter nooit echt ernstig want echt hard kan er niet gereden worden. Kriskrassend, toeterend en continu snel optrekken, inhalen en weer vol op de rem komen we bijna 2 uur later op onze bestemming. Een ritje dat normaliter een uurtje zou moeten duren.

We arriveren in Pinnawala Elephant Orphanage. Gelukkig hadden we van te voren gecheckt hoe laat het voedertijd zou zijn en waren we ruim van te voren vertrokken. Het olifantenweeshuis is ooit inn 1975 door de overheid gestart om 5 verweesde olifantjes op te vangen. Inmiddels is het met 10 ha land het grootste olifantenweeshuis ter wereld. Vele schoolkinderen hebben hier hun schooluitje. Naast weesolifantjes vind je hier ook olifanten die gewond zijn aangetroffen in het wild. Inmiddels zitten er meer dan 80. De baby-olifantjes worden met de fles gevoed, die overigens binnen 3 seconden leeg is. Op het grote buitenterrein is een waterput waar regelmatig een slurf in verdwijnt. Niet om te drinken, maar om zichzelf nat te spuiten. Het is ook verzengend warm vandaag met temperaturen boven de 35 graden. Na het bezoek wandelen we richting de rivier Ma Oya waar we op een terras kunnen genieten van onze lunch. Het duurt echter niet lang of we horen een luid getrompetter. Een hele kudde olifanten heeft net dezelfde weg afgelegd naar de rivier, langs alle stalletjes en blij dat ze het water in mogen. Met een bommetje laten ze zich languit vallen in het water, de slurf nog net boven water. Andere olifanten tetteren er op los. Ze hebben het duidelijk naar hun zin. Om eerlijk te zijn is dit ritueel nog leuker dan het weeshuis zelf. We kunnen hier uren van genieten. Laat in de middag komen we weer terug in Kandy en nemen zelf ook nog een duik in het zwembad. Bommetje .....

Back to the eighties

Back to the 80's. Het begint al in de auto wanneer we onderweg zijn naar Kandy. Uit de radio klinkt veelal muziek uit de 80-er jaren. We rijden door de bergen langs vele theeplantages en watervallen. Bij de Ramboda Waterfalls stoppen we nog even om 400 m naar beneden te wandelen. We lopen langs een tuintje dat letterlijk de "beergarden" genoemd kan worden. Daar waar wij buxushaagjes neerzetten als afscheiding hebben zij allemaal lege bierblikjes gebruikt en half ingegraven naast elkaar neergezet. Na deze tussenstop rijden we door naar de Glenloch theefabriek en -plantages. Als we het dan toch hebben over "back to the 80's", dan roept dit vele sweet memories op van mijn allereerste baan bij Van Nelle. Zodra we binnen zijn komt de natzoete geur van thee op ons af. Zo herkenbaar, maar toch al meer dan 28 jaar geleden toen ik daar vertrok. Een jongedame vertelt ons alles over de theebladerenn en welke delen daarvan gebruikt worden voor de witte, groene of zwarte thee. De goedkoopste soort wordt nog eens gefermenteerd. Het drogingsproces van de blaadjes gebeurt in grote bakken met een soort fohn eronder. Daarna gaat het in een grote tank waar de bladeren worden verhit en daarna worden vermalen. Afhankelijk van de grootte en kleur wordt het daarna nog verder uitgesorteerd, zodat een onderscheid gemaakt kan worden tussen de lichtere en zwaardere theesoorten. Uiteraard proberen we alle varianten ook nog even uit om ieders persoonlijke voorkeur te kunnen bepalen.

Op de plantage zelf wordt ons getoond hoe de blaadjes geplukt worden. Er wordt telkens een takje van 5 blaadjes afgeplukt. Het bovenste steeltje van het takje wordt gebruikt voor de witte thee. Het eerste blaadje daarna (klein) wordt gebruikt voor de groene theevariant, terwijl de rest gebruikt wordt voor de productie van black tea. Met een mand op de rug en een daaraan verbonden band over het hoofd worden de theeblaadjes geplukt door de pluksters. Vandaag was het schitterend weer, maar de afgelopen dagen hebben we deze mensen ook in de stromende regen zien werken. Terugkijkend op mijn periode bij Van Nelle kan ik toch wel stellen dat deze fabrieken nog veel te ontwikkelen hebben, alvorens ze tot hetzelfde niveau zijn gekomen als Van Nelle in de jaren 80. Het was echter wel leuk om e.e.a. nog een keer vanaf de bron te kunnen aanschouwen.

In de middag bereiken we Kandy. Een grote stad waar de verkeersdrukte enorm is. Overal lopen schoolkinderen in tweetalen in de rij in witte kleding. De meisjes allemaal in een jurkje, de jongens met een witte lange broek, overhemd en bordeauxrode stropdas. De stad is tevens een pelgrimsoord voor Boeddhisten, waardoor we vele oranje gewaden zien. Zelfs redelijk jonge kinderen zijn hier in de leer. In het midden van de stad ligt een groot meer dat zorgt voor een zekere rust. Aan dit meer ligt ons hotel. Een wit koloniaal pand met ruime kamers en authentieke houten vloeren. Onze kamer heeft een mooi uitzicht deels op het meer. De ramen kunnen echter niet geopend worden, omdat we anders het risico lopen dat apen onze bagage komen doorzoeken op voedsel.

Aan de overkant van het meer ligt de "Tempel van de tand" die we overmorgen zullen bezoeken. De rest van de middag gebruiken we om heerlijk te slenterendoor de stad.

De schoonheid van Horton Plains

05.00 uur gaat de wekker af. Snel douchen en aankleden, want om half 6 vertrekken we al. Een ontbijt is netjes voor ons klaargemaakt om mee te nemen. Met een apart busje worden we vervoerd naar Horton Plains National Park, een klein uurtje rijden. Daar aangekomen zien we dat we niet de enigen zijn die zo vroeg het park in willen. Onze chauffeur staat bijna 40 minuten in de rij om toegangskaartjes te kopen. Eenmmaal in het park verspreidt de drukte zich snel. Er is slechts 1 weg, waarover gereden mag worden. Het park ligt op een hoogte van meer dan 2000 meter en is het hoogste plateau in Sri Lanka.

Het beeld is direct enorm weids met golvende graslanden, rotspartijen en watervallen. In het park lopen veel Sambars rond, een groot hertensoort dat veel lijkt op een eland. We zien er direct een aantal lopen. De zon begint langzaamaan door te komen, waardoor de nevel begint op te trekken. Even verderop beginnen we aan onze 9 km lange trail. De jassen moeten aan, want de wind is snijdend koud. We lopen deels over de open vlakte, dan weer door het nevelwoud met dichte begroeiing. Hier groeien veel medicinale planten. Ook de rododendronstruiken doen het hier goed, mede door het koele en natte klimaat. Het landschap is mooi gevormd door storm en wind.

Onze trail leidt ons langs verschillende bezienswaardigheden naast de toch al zo schitterende natuur. Het eerste punt is Little World's End. Een uitzichtpunt met vrij steile afgrond van 300 m naar beneden. Er staat een harde wind en je moet derhalve niet te dicht bij de rand gaan staan, want hekken staan er niet. De nevel is inmiddels opgetrokken en we hebben een mooi uitzicht op de omgeving met theeplantages.

Het werkelijke World's End is een stuk verderop gelegen. Hier is de afgrond maar liefst 880 m diep en ook hier weer een forse wind, waardoor je je goed schrap moet zetten. Hiervandaan kan je zelfs de zuidkust van het eiland zien. We vervolgen onze route over smalle bospaadjes en over weidse vlaktes. De zon komt door en op het moment dat we flink moeten klimmen gaan de jassen toch maar uit. Shaya ziet opeens iets bewegen in een bosje en zowaar zien we de black-lipped lizard. Dit diertje wordt voornamelijk aangetroffen in bergbossen, hoger dan 1000 m. Helaas komt er ook een stel Japanners voorbij die het diertje niet op tijd hebben kunnen fotograferen. Ze jagen het dier met hun gedrag de boom in en de hele familie rent er achteraan. Zo jammer dit ...

De Baker's Fall is een prachtige waterval die even later te bezichtigen is. Eerst steil naar beneden langs een bospad, maar later via dezelfde route dus ook weer omhoog. Het is echter zeker de moeite waard. Via steile bospaden klauteren we weer verder omhoog en komen weer uit op de weidse vlakte. Het laatste stuk gaat golvend op en neer en we lopen in de volle zon terug naar ons startpunt. Een trail die ik zeker niet had willen missen.

Op onze terugreis worden we nog vriendelijk onthaald door een Makaken familie. De middag wordt verder gebruikt om even uit te rusten en onder het genot van een kop thee in de tuin na te genieten van al het moois.

Het klassieke boemeltreintje van Ella naar Nuwara Eliya

Vandaag waarschijnlijk 1 van onze hoogtepunten van de reis. We nemen vandaag de trein van 09.20 uur van Ella naar Nanu Oya, vlak bij Nuwara Eliya. We hebben gereserveerde plaatsen in de eerste klasse, maar komen er al snel achter dat dat niet de beste keuze is. De airco staat hier aan en daardoor kunnen er geen ramen open. Geen goed plan dus als je foto's wilt nemen. Ik heb daarom al snel een plek veroverd bij een open deur, waardoor dit voor mij 1e klas reizen is. Lekker veel naar buiten hangen en de mooiste plaatjes schieten. De trein gaat niet veel harder dan 15 tot 20 km per uur, waardoor we alles onderweg goed kunnen zien. Het landschap is heel afwisselend met stukken bos, open valleien, spoorwegovergangen, dorpjes, theeplantages, spelende kinderen op school, maar ook krakende houten bruggen waar we overheen rijden en stukken afgebrand bos. Vele mensen lopen hier gewoon over het spoor. In de meer verlaten gebieden liggen extra railsstukken klaar, mocht er iets vervangen moeten worden.

Langzaamaan klimmen we steeds hoger. Het spoorlijntje is enkelbaans. Op dit moment reizen we in de richting van Colombo en in de avonduren keert de trein weer terug. We passeren verschillende kleine stationnetjes en onderweg stapt een verkoper met versgebrande pinda's in. Ze zijn nog helemaal warm, heerlijk! De temperatuur zakt aanzienlijk, aangezien we naar een hoogte van 1900 m gaan. Ondanks de kou blijft de deur open om al het moois gade te kunnen slaan en in de bochten kan je zien dat ik niet de enige ben. Vele benen bungelen buiten de trein en fotocamera's hangen regelmatig "buitenboord". Een treinreis die ik iedereen zou aanraden.

Rond 12.15 uur arriveren we bij onze bestemming en onze chauffeur staat al weer klaar. We rijden nog ca. 15 minuten naar ons hotel, waar we lekker in de tuin kunnen lunchen. Weliswaar met een vest aan, maar lekker in het zonnetje. Ondanks het feit dat we de enige gasten zijn duurt het meer dan anderhalf uur voordat het eten geserveerd wordt. Onze drankjes komen in 3 shifts. Shaya krijgt haar drankje na ongeveer een uur. Roland kreeg zijn biertje bij het eten en ik nadat we klaar waren met eten. De zon maakte echter veel goed.

In de namiddag hebben we het dorpje bezocht. Dit is duidelijk een wat rijker deel van Sri Lanka waar de Rotary Club een groot park heeft aangelegd aan het meer, er een grote paardenrenbaan ligt en een green om te golfen. Het stadje kenmerkt zich door een aantal karakteristieke koloniale panden, zoals het roze postkantoor. Verder heel veel kleine winkeltjes en vele shops om windstoppers en mooie winterjassen te kopen. In deze plaats staat ook een fabriek waar kleding van The North Face wordt gemaakt. Een windstopper koop je al voor zo'n 12 euro. We houden ons echter in en hebben alleen een stuk gifgroene pandancake gekocht. Altijd lekker voor onderweg.

De bergen in richting Ella

Het ontbijt begint goed. Er staat een grote taart klaar voor de Zweedse jongen die jarig is. Uiteraard wordt deze gedeeld met de andere gasten. Voordat we vertrekken worden we door de eigenaar uitgenodigd om het oude landhuis te bekijken. Een ietwat vervallen, maar schitterend groot huis met hoge kamers tot wel 3,5 m, vloeren die van binnen naar buiten doorlopen op de overdekte veranda, die rond het gehele huis loopt. Binnen hangen portretfoto's van zijn grootvader en vader en in de grote eetkamer zittenzijn moeder van 89 en een tante te ontbijten. De vitrinekasten staan vol met antiek servies, zoals Delfts blauw en Boerenbont. Tussen ons door lopen de honden in en uit. Mochten we ooit nog eens terugkeren naar Sri Lanka, dan is dit zeker een plaats waar we terug zullen komen. Eenvoudig, maar enorm gastvrij.

Via Nuwara Elia, waar we morgen met de trein naar toe gaan, rijden we naar Ella. Onderweg is het uitzicht schitterend, op de theeplantages staan arbeiders te werken in de regen. De plantages zien er goed verzorgd uit en telkens mooi vormgegeven door de paadjes die er tussendoor lopen. We rijden langs vele "estates" waar de thee wordt verwerkt en arbeiders hun woningen hebben. Ondertussen trekt de nevel op uit het dal en wordt een waterig zonnetje zichtbaar. De temperatuur was gezakt naar 18 graden, maar binnen no time was het weer 29 graden. Tegen de tijd dat we in Ella arriveren is het weer droog.

Ella is een bergdorpen op ca. 1.100 m hoogte. De hoofdstraat bestaat uit allemaal restaurantjes en barretjes. Alle hotels liggen net iets buiten het centrum. Wij zitten in het Flower Garden hotel. Onze kamer ligt uitgehouwen in een rots en we hebben een groot terras met wijds uitzicht op de bergen. We verkennen het dorpje en gaan na de lunch op pad naar little Adam's Peak. Een korte wandeling naar de top van de berg, waar we een geweldig uitzicht hebben. Onderweg plukkken vrouwen theeblaadjes of sprokkelen hout, de kinderen spelen een potje volleybal. Het pad naar boven is eenvoudig, slechts de meer dan driehonderd traptreden aan het eind zijn wat vermoeiender. In totaal zijn we ongeveer 1,5 uur op pad geweest en tegen zonsondergang keren we terug bij ons hotel. Deze keer hebben we maar binnen gegeten, want het koelt hier iets meer af dan de voorgaande dagen. Bij terugkomst op de kamer hadden we een extra kamergenoot gekregen, die een gat in de lucht sprong toen ie ons zag. Een klein kikkertje had onze badkamer ontdekt en vond dat wel een aangename plek om te vertoeven. We hebben hem daar maar laten zitten.

Bloedzuigers in Sinharaja, aardverschuivingen en heerlijk raften in Kitulgala

Vroeg uit de veren, want we willen vandaag het Sinharaja National Park bezoeken. We vertrekken direct na 7 uur richting het park. Eerst nog even wat halsbrekende toeren om het smalle weggetje naar beneden weer veilig af te dalen. Onze chauffeur doet dat keurig. 

We zijn volledig gekleed op het regenwoud. Lange broek, sokken over de broek heen, dichte schoenen, lange mouwen en een regenjas of poncho. Het belangrijkste is dat er nauwelijks onbedekte huid is om de bloedzuigers geen kans te geven. Met een lokale gids starten we onze tocht in de stromende regen. De dieren proberen ook zoveel mogelijk te schuilen. We zien dus niet veel vogels. Een enkele aap laat zich hoog in de boomtoppen spotten. Er zijn echter veel inheemse planten, zoals kaneel, peper en mangobomen, maar ook de ananas groeit hier goed. Een stuk verderop is een landverschuiving geweest. De regen van de afgelopen maand en dagen zorgt voor enorm veel overlast. Gelukkig kunnen we ons pad wel vervolgen, maar niet via de geëigende route. Normaliter zouden we de rivier oversteken, maar het water staat te hoog en het is te gevaarlijk om over de gladde rotsen naar de overkant te lopen. Ondanks de schutkleuren zien we een enorm mooie groene kameleon, maar bijvoorbeeld ook een gifgroen slangetje. Helaas ook bloedzuigers. Roland's shirt is doordrenkt van het bloed en stoppen doet 't bloeden ook niet makkelijk. Eenmaal terug van de wandeling checken we alle kleding nogmaals op bloedzuigers en nemen nog even een verfrissende douche voordat we verder reizen.  Helaas ook een bloedzuiger in de douche, waardoor mijn enkel het op twee plaatsen moet ontgelden. Het bloed blijft nog bijna de hele dag naar buiten stromen.

Via de schitterende theeplantages verlaten we Jansen's bungalow. Onze chauffeur durft het niet meer aan om het laatste steile stuk naar de bungalow te rijden. Met onze koffers lopen we derhalve tussen de theeplantages richting de jeep. 

We hebben weer een tocht van ca. 4 uur voor de boeg. Over smalle bergweggetjes, door kleine dorpjes, langs een markt en dan ineens staan we stil voor wegwerkzaaamheden. We hadden al eeen aantal wegverschuivingen gezien, maar deze keer kunnen we er niet langs. Twee mega grote rotsblokken blokkeren de weg. Een grote tractor met boor probeert de rotsen stukje bij beetje af te brokkelen en af te voeren. Uiteindelijk kunnen we er net langs en onze weg vervolgen. Rond half 4 komen we bij onze explosie "Rafters' retreat" in Kitulgala. We zetten de bagage in onze lodge. Er is een voordeur, maar aan de achterzijde is alles open. Een soort hut op palen met schitterend uitzicht op de rivier. We gaan ons snel omkleden om nog 1,5 uur te gaan raften. We zijn nog maar amper binnen of we krijgen weer een tropische regenbui over ons heen. Gelukkig kunnen de rieten rolgordijnen naar beneden, waardoor het niet binnnen regent. Omdat we bij het raften toch nat zullen worden laten we ons uitstapje maar doorgaan. Gelukkig stopt het al snel weer. We laten onze waardevolle spullen achter in een kluis bij de receptie en worden met een aftandse jeep, met onze raft bovenop, 7 km verderop gebracht, waar we onze tocht kunnen beginnen. Het is inmiddels volledig droog en de zon komt voorzichtig tevoorschijn. We laveren behendig tussen de stroomversnellingen door over de rivier Kelaniya en genieten van de schitterende natuur. Er hangt een neveldamp boven het water en de zon begint langzaam te zakken. Een schitterend beeld dat we helaas niet kunnen vastleggen op de gevoelige plaat. Het is echter wel genieten en na enkele zwaardere stroomversnellingen en een volgelopen raft arriveren we uiteindelijk weer (veel te snel) bij onze ecolodge. Na een korte douche (met rivierwater) schuiven we aan aan het diner. Voor het eerst goed verzorgd, waar je zelf bepaalt hoeveel je opschept. Deze keer dus geen overvloed aan eten dat weggegooid moet worden. We zitten buiten aan grote ronde tafels en met de nodige deet op armen en voeten houden we het hier nog lang uit in het gezelschap van een paar Zweden en Belgen alvorens we ons bed opzoeken in de buitenlucht.

Een schitterende plek midden in het regenwoud

Zoals in alle hotels starten we het ontbijt met een verse fruitjuice en koffie of thee. Daarna volgt steevast een uitgebreide sortering aan fruit en daarna de keuze uit verschillende soorten eigerechten. Tot slot volgt dan nog een grote stapel toast met jam of kaas. Het eten hier in Sri Lanka is overigens steeds erg uitgebreid en veel. Tot nu toe kregen we elke keer een 5-gangenmenu aangeboden, maar tegen de tijd dat we onze soep en salade op hadden zaten we vaak al vol. Een beetje maat houden kunnen ze hier blijkbaar nog niet.

We gaan weer op pad voor een ritje van ca. 4 uur. We rijden steeds meer de bergen in en de wegen worden smaller en kronkeliger. Het tempo zakt aardig, want hier moet steeds voorzichtiger gereden worden. Om ons heen is het geheel groen. Veel bamboe, varens en theeplantages aan de ene kant en afgekalfde wanden door de hevige regenval van nee afgelopen maand aan de andere kant. Er zijn nog veel resten te zien van de recente aardverschuivingen en modderlawine. Het kan hier flink spoken en we bevinden ons inmiddels midden in het regenwoud. Over een stukje van 35 km doen we 1 uur en 25 minuten. Het laatste stukje van de route is heel onherbergzaam. De weg is erg smal, hooguit voor 1 auto, loopt heel steil omhoog en is zonder 4x4 niet begaanbaar. Maar ... de rit is zeker de moeite waard. We belanden uiteindelijk bij Jansen's bungalow. Ze hebben hier slechts 3 kamers, maar de ligging is paradijselijk. Midden in het regenwoud, ver van de beschaafde wereld verscholen, kijk je uit op het regenwoud en de theeplantages. We worden uiterst vriendelijk ontvangen en krijgen direct de sleutel van onze kamer. Niet dat we daar lang zitten, want de natuurnodigt (ondanks het natte weer) enorm uit om foto's te van maken. Een fikse regenbui doet er nog eens een schepje bovenop. We voelen ons thuis in het tropisch regenwoud van Sinharaja.

De rest van de dag is het enorm nat geweest. Geen weer om erop uit te trekken dus. Onze wandeling wordt verplaatst naar morgenochtend. De kans dat we dan meer zien is veel groter. Nu zien we slechts bloedzuigers rondkronkelen en hele dikke duizendpoten. Het verblijf wordt ons zo aangenaam mogelijk gemaakt door de 3 Sri Lankezen die het guesthouse runnen. Het eten is heerlijk en wordt elke keer weer als een feestje gepresenteerd. Tegen 9 uur is het eindelijk gestopt met regenen. Nu maar hopen dat het morgenochtend een beetje droog blijft.

Tsunami museum, Galle en Yala East National Park

Vandaag is een Nationale Boeddhistische feestdag. Veel winkels zijn gesloten en gezinnen trekken er vandaag massaal op uit. We rijden door de drukte eerst naar Telwatta. Hier bezoeken we het Tsunami museum. Stel je hier niet te veel van voor qua lokatie en gebouw. Een paar tentachtige optrekjes herbergen vele foto's van de tsunami van 26 december 2004. De beelden zijn echter wel indrukwekkend. Er hangen foto's tussen van mensen die de meer dan 10 meter hoge vloedgolf hebben gefotografeerd en die het daarna waarschijnlijk niet meer hebben kunnnen navertellen. In Sri Lanka zijn er meer dan 50.000 doden te betreuren geweest en nog eens 40.000 zijn vermist. De foto's en verhalen zijn schrijnend en ook de kuststrook is sindsdien aardig veranderd. Grote hopen rotsblokken dienen nu als buffer voor de zee, oude, voorheen vooraanstaande woningen, zijn nu verlaten en daarnaast staan spiksplinternieuwe hotels te wachten op hun gasten.

We vervolgen onze reis naar Galle in het zuidwesten van Sri Lanka, waar we het fort bezoeken dat door de Portugezen gebouwd is en later in handen kwam van de Nederlandse VOC. We maken een wandeling over de vestingmuren. Door een inschattingsfout van onze chauffeur hebben we hier slechts 20 minuten voor, want daarna moeten we al weer door richting Yala East National Park. De rit is nog redelijk lang (2 uur) en het park sluit om 18.00 uur We moeten dus nog flink doorrijden. De wegen zijn echter druk, mede als gevolg van de nationale feestdag. Geen snelwegen, maar gewone 2-baanswegen met langs de kant van de weg stalletjes. Verder enorm veel tuk-tuks op de weg volgeladen met families op weg naar alle festiviteiten. Onderweg springen ze in de rivier om schoon en rein te kunnen verschijnen bij de stupa. Een mooi tafereel om te zien. Zeep en shampoo bubbelen op de stroom van de rivier mee.

We arriveren uiteindelijk rond 16 uur in Tissamaharama, ergens in the middle of nowhere. Ver in de bush bush vinden we ons hotel dat in een oase van rust ligt. Een verborgen paradijsje. We kunnen echter nog niet van onze bungalow genieten, want we gaan gelijk door op jeepsafari naar het Yala National Park. We stappen over op een grote jeep, die aan de achterzijde 6 verhoogde zitplaatsen heeft, drie rechts en 3 links. Genoeg plek dus voor ons drieën en onze gids. De zijkanten zijn geheel open, een prima uitgangspositie dus om mooie foto's te kunnen maken.

Yala National Park is 1 van de grootste natuurparken in Sri Lanka en kent voornamelijk lage begroeiing, maar is tevens gelegen aan zee, waardoor er ook duinlandschap aanwezig is. We rijden op de typische roodgekleurde aardewegen en hoeven niet lang te rijden alvorens we de eerste kudde olifanten een meertje in zien lopen. Waterbuffels, everzwijnen en pauwen zien we in overvloed, maar ook enkele aapjes, krokodillen en herten laten zich makkelijk zien. Vele vogelsoorten waaronder de kievit, lepelaar, marabou, ijsvogel,bijeneter en vele andere kleurrijke soorten zijn hier te spotten.

Een olifantenkudde is het niet eens met onze aanwezigheid en ramt 1 van de andere jeeps onder luid getrompetter. Een mooi gezicht, maar wellicht minder aangenaam voor de inzittenden van die jeep. In dit gebied leven ook luipaarden en lippenberen. Helaas hebben we die niet kunnen spotten. Na zonsondergang vertrekken we weer voldaan uit het park. Het blijft toch iedere keer weer fascinerend om deel uit te mogen maken van dit mooie dierenrijk.