Laatste rustdag in Bentota

De laatste rustdag, voordat we aan onze werkelijkerondreis door Sri Lanka beginnen. We bezoeken een Boeddhistische tempel in Bentota. Alle bezoekers kopen ofwel bloemen, ofwel fruitmandjes om te laten zegenen. Eerst worden alle schoenen netjes uitgedaan en blootsvoets betreden ze de tempel. Na de zegening delen ze het fruit aan eenieder die in de buurt is. Daarna struinen we door de twee grote hoofdstraten van Bentota. Geen echte winkelstraten zoals wij ze kennen in het Westen, maar winkels met afwisselend schoenen, auto-onderdelen, fruit, kleding, lotenverkopers en elektronica. Even verder hangt een penetrante visgeur, hoewel deze nog beter is dan de geur van Doerian, een grote gele vrucht die we op Sumatra al een keer hebben uitgeprobeerd, maar hetgeen we hier niet zullen herhalen. We kijken nog even in wat shops voor echte wandelsandalen, maar helaas is het een en al plastic dat hier verkocht wordt.

We keren terug naar het hotel. Ons hotel ligt aan een langgerekt parelwit strand er een landstrook (lagune) tussen de zee en het hotel. Langs deze landstrook loopt een enkele treinrails waar heel af en toe een afgeladen boemeltreintje voorbij komt. Een ouderwetse trein uit koloniale tijden. Daar tussendoor, vlak langs het spoor, lopen dan weer de koeien. We genieten nog een laatste avond van het schitterende uitzicht op zee vanaf het hogerop gelegen restaurant. De eekhoorntjes rennen heen en weer over het dak. Met een hevige regen- en onweersbui sluiten we de dag af.

Babyschildpadden uitzetten in zee

Een heerlijk relaxte dag. Laat uit bed, eenuitgebreid ontbijt en lekker met een boek op een bedje langs het zwembad. Rond 17 uur rijden we met een tuk-tuk naar 1 van de vier turtle opvangcentra om onze goede daad voor deze vakantie alvast te vervullen. We zullen 8 kleine babyschildpadjes weer de vrije zee in zetten. We doen dit bij zonsondergang, zodat we zo min mogelijk risico lopen dat roofvogels ze van het strand af plukken, voordat ze het water ook maar weten te bereiken. De kleintjes spartelen zich een weg over het zand naar de zee en laten zich met alle gemak opslokken door de grote golven. Het is een woeste zee, waar niet door ons gezwommen mag worden door de sterke onderstroom. De kans is dus groot dat de schildpadjes makkelijk een weg kunnen vinden naar dieper water, wat de kans op overleven alleen maar vergroot. Veel plezier op jullie wereldreis :-).

Uitgeteld

Tien minuten later dan gepland arriveren we op Colombo AirPort, waar het om 8 uur 's morgens al 29 graden Celcius is. Onze chauffeur staat al netjes te wachten. We bezoeken nog even de ATM voor onze eerste voorraad geld en kopen nog 2 lokale simkaartjes.

Uitgeteld door het overslaan van een volle nacht stappen we in de auto. We zijn op dit moment geen gezellig gezelschap en dommelen af en toe even weg. Het weer is redelijk goed te noemen, ondanks veel bewolking. De natuur waar we doorheen rijden is schitterend groen met veeel palmbomen en rijstvelden. Er valt hier niets te zien van de vele overstromingen die hier afgelopen maand meer dan 100.000 inwoners dakloos hebben gemaakt. Om 11.30 uur arriveren we bij ons hotel "Wunderbar" in Bentota. Met zicht op de ruige zee en een zwembad onder ons ruime balkon kunnen we hier eerst een paar dagen lekker bijkomen.

Examenreis naar Sri Lanka & de Malediven

Een dag na de diploma-uitreiking vertrekken we op vakantie. De bestemming is dit keer gekozen door Shaya. Een moeilijke keuze, want we hebben lang getwijfeld tussen-n Madagaskar en Sri Lanka/Malediven. De laatste is het uiteindelijk geworden, omdat bestemming Maleldiven waarschijnlijk nog lange tijd onbetaalbaar blijft voor een student. Om zonder files op Schiphol te komen kozen we ervoor om met de trein te gaan. Ties, de overbuurjongen, brengt ons naar Rotterdam Alexander. Eenmaal in de trein bereikt ons het bericht dat er een grote stroomstoring is bij Den Haag en Leiden. Schiphol is derhalve niet bereikbaar via die route. We vinden uiteindelijk een trein die via Gouda naar Amsterdam Bijlmer rijdt. Daar kunnen we dan weer overstappen richting Schiphol. Gelukkig hebben we er rekening mee gehouden om ca. 3 uur voor de vlucht aanwezig te zijn, dus we hebben wat speling. Uiteindelijk komen we om 12.45 uur bij de Emirates balie, ruim op tijd om onze vlucht van 15.20 uur te halen. Gelukkig valt de bagagecontrole enorm mee en kunnen we daarna nog even genieten van onze lunch, koekjes kopen en dollars. 

Om half drie mogen we al boarden, maar voordat zo'n dubbeldeks Airbus vol zit duurt wel even. We zitten ter hoogte van het midden van de vleugel en die is ook al megagroot. Daar kan je zo een sprintwedstrijdje op organiseren. Helaas duurt het nog even voor we mogen vertrekken. Om 16.15 uur is het dan eindelijk zover en kunnen we 6,5 uur relaxen. We zijn echter al redelijk moe en doen dus af en toe ook even de luiken dicht, maar niet voordat ik de film "I am Bolt" heb gezien, die al lang op mijn verlanglijstje stond. Waar een vakantievlucht al niet goed voor is.

Met een vertraging van slechts 20 minuten arriveren we iets na middernacht lokale tijd op Dubai. Een groot een luxueus vliegveld, dat ik totaal niet meer herken van 27 jaar geleden toen ik op doortocht was naar Nepal. Inmiddels ook vol met Burger Kings, McDonalds, Costa's en Starbucks. Bij de laatste strijken we nog even neer alvorens we om 02.40 uur onze reis vervolgen naar Colombo.

De laatste dag

Pulau Weh

De laatste paar dagen is het weer telkens afwisselend zonnig en bewolkt geweest. Gisteren hebben we daarom weer scooters gehuurd en zijn het hele eiland over geweest. Op de meest onverwachte plekken gestopt en de mooiste baaien gezien en bezocht. Er zijn nog restanten van bunkers te zien van de wereldoorlog. De Japanners hadden werkelijk de mooiste plekjes gevonden voor hun bunkers.

Even verderop is een baai met zwart zand en er ligt tevens een schitterend aangelegd resort. Echt een plek in the middle of nowhere, waar je heerlijk tot rust kunt komen. We hebben er werkelijk geen andere toerist of local gezien. We zakken verder af naar het zuiden, waar de ferry vertrekt, die ons morgen naar Banda Atjeh brengt. Daarvandaan vertrekt onze vlucht naar Kuala Lumpur.

Vandaag dus onze laatste dag dat we nog even kunnen bijkleuren. We gaan er dus even goed voor liggen. We hebben werkelijk een schitterende dag en de zon brandt op onze huid. Dat bijkleuren is dus wel gelukt. Nog even wat laatste fotootjes en dan helaas al weer inpakken voor de terugreis. Wat gaat vakantie toch snel.....

Met de scooter het eiland verkennen

Pulau Weh

Wederom een bewolkte dag, maar wel droog. We besluiten daarom om twee scooters te huren en lekker op pad te gaan. Voor nog geen 7 euro heb je voor een hele dag een scooter, dus daar hoeven we het niet voor te laten. De wegen zijn smal en overal lopen dieren los over de weg. Niet alleen komen we honden, katten en kippen tegen, maar ook geiten, koeien, ganzen en apen. De natuur is van hen, dus wij moeten maar opzij gaan. Telkens weer een haarspeldbocht met iedere keer weer een verrassing wat het uitzicht zal zijn.

Vissersbootjes liggen vreedzaam in het helblauwe zeewater te dobberen en kinderen spelen in het water. De meisjes allemaal bedekt met lange mouwen en lange broek of rok. Wij in het kortste wat we bij ons hebben, omdat de temperatuur ondanks de bewolking nog steeds boven de 30 graden is. We rijden door een paar kleine dorpjes, er is echter niet echt veel te doen. Zo'n 20-25 km verderop zijn nog een aantal mooie stranden, zoals Gapang Beach en Iboih Beach, waar veel mensen gaan snorkelen of duiken om het mooie koraal te zien.

Wellicht dat we de komende dagen nog wel een keer een scooter huren, want het is wel heel relaxed om zo het eiland te verkennen.

In memoriam

De besprekingen met de reisorganisatie hebben niets meer opgeleverd. Alles in de buurt zit vol, dus helaas geen alternatieven om uit te wijken. De dag is redelijk bewolkt, maar desondanks komen we nog redelijk verkleurd tot verbrand terug van het strand. We ontvangen helaas ook een minder prettig bericht van het thuisfront. Onze kat Snoopy ligt inmiddels aan het infuus bij de dierenarts en het is de vraag of hij het gaat overleven. Hij heeft een hypo gehad en was flink gedehydrateerd. Nu duimen dat hij er weer bovenop komt. Veel meer kunnen we helaas niet doen, hoe vervelend dat ook is. Gelukkig hebben we hele lieve buren die dit allemaal voor ons regelen.

Tijdens het avondeten krijgen we een berichtje of we even willen bellen. We verwachten slecht nieuws en dat is helaas ook zo. De insuline slaat niet aan en hij ligt alleen maar te schokken en stuiteren. Er zit helaas niets anders op dan hem in te laten slapen. Met heel veel pijn in ons hart. We zullen zijn gemauw elke ochtend gaan missen, maar ook het kroelen, spinnen en de prooien die hij binnenhaalde. We bekijken foto's en filmpjes van Snoopy die op onze telefoons staan en sluiten deze dag in tranen af. R.I.P. Snoopy, we zullen je een mooi plekje geven aan de 's Gravenweg.

Het tropische eilandje Pulau Weh

Medan - Pulau Weh

Om 6 uur worden we opgehaald om te vertrekken naar het vliegveld van Medan om daarna naar Sabang te vliegen. Een heel klein vliegveld op het eiland Pulau Weh. Het vliegtuig zit nog niet eens halfvol, terwijl het maar 70 stoelen telt. Ter plekke aangekomen begint het al niet zoals we gepland hadden. Er zou een chauffeur voor ons klaarstaan, maar die was er niet. Iedereen is inmiddels vertrokken en wij moeten nog achter onze chauffeur aanbellen.

Uiteindelijk worden we naar Casa Nemo gebracht en kunnen gelijk onze kamer in. We komen er echter achter dat wij als enigen niet in een vrijstaande bungalow zitten, maar in het hoofdgebouw aan de weg. Volgens onze reisbescheiden klopt dat niet, dus direct aan de bel getrokken. Er is ons inmiddels een andere kamer geboden, maar nog steeds geen bungalow. Onze reisorganisatie is nu bezig om te zien of ze nog iets anders voor ons kunnen regelen. De lokatie aan het strand (waar ook de bungalows staan) is overigens schitterend, dus daar gaan we nu eerst maar van genieten, anders laten we ons teveel beinvloeden door de verkeerde boeking.

In de avond wandelen we een stukje langs de weg om bij Freddy's te gaan eten. Het eten schijnt daar goed te zijn. Het is echter al helemaal donker en er zijn geen aanwijzingen waar we dit restaurantje kunnen vinden. Na herhaaldelijk vragen hebben we dan toch een klein paadje gevonden dat naar het strand leidt, alwaar het restaurantje schitterend uitkijkt over de zee. Met een paar spetters keren we daarna terug naar onze kamer. Precies op tijd om alles binnen te halen, omdat het nu iets harder naar beneden komt.