Dwars door het regenwoud

Bukittinggi - Sipirok

Een lange rit van ca 11 tot 12 uur hebben we vandaag voor de boeg. Half 7 ontbijt en om 7 uur vertrekken. We rijden vandaag van West Sumatra naar Noord Sumatra over de Trans-Sumatra "highway". Deze weg voert door het hart van Sumatra door ongerept regenwoud, afgewisseld met kleine dorpjes, plantages en rijstvelden. De term "highway" betekent hier een smalle bergweg, kronkelend door het landschap, vele kuilen en lastig om in te halen. Onderweg zien we enkele aardverschuivingen, waardoor we iets moeten afwijken van de weg. Door de ontbossing die hier heeft plaatsgevonden komt dit helaas veel voor. Er is wel een herstelplan van overheidswege, maar dat gaat niet snel genoeg en bovendien blijft de lokale bevolking bomen kappen voor eigen gebruik, met alle gevolgen van dien.

De weg is zoals gezegd smal, maar desondanks blijft men roekeloos rijden. Tot gisteren gelukkig nog geen ongevallen gezien, wel regelmatig ambulances. Vandaag zagen we echter een auto die tot stilstand was gekomen in een voortuintje, bijna bij de mensen naar binnen. Even later ook nog een busje waar de voorruit helemaal uitlag. Hier geldt het principe van de sterkste (of brutaalste).

In het plaatsje Bonjol steken we te voet de evenaar over en ontvangen we van onze gids een certificaat. Dit is inmiddels het derde continent waarop we dit hebben gedaan, na Peru en Kenya. De omgeving wordt steeds heuvelachtiger en de bebouwing staat pal langs de weg. We bezoeken een dorpje waar palmsuiker wordt gekookt. De mensen leven er in hele kleine hutjes. Even verderop wordt in de rivier naar goud gezocht. Het heeft echter nog niet geleid tot meer rijkdom. In vergelijking tot West-Sumatra is dit deel nog niet ver ontwikkeld. Nog nauwelijks betonnen huizen, slechts bamboe met zinken daken.

Iets verder in de vallei komen we in een islamitisch dorpje Purba Baru. In het midden van het dorp staat een gigantische villa van de imam in schril contrast met de houten hokken waar de islamitische kinderen moeten verblijven. Vanaf hun 7e jaar gaan ze hier naar de moslimschool, gescheiden van hun ouders. Met 2 kinderen tezamen veerblijven ze in een hok van 1x2 meter, zonder enige voorzieningen. Geen matras, geen douche, geen toilet, geen electriciteit. Vanaf hun 7e moeten ze geheel voor zichzelf zorgen. Koken in de buitenlucht, wassen in de rivier. De manier waarop deze kinderen moeten leven is mensonwaardig en als ouders heb je geen enkel zicht of invloed op hetgeen door de imam wordt uitgedragen. De kinderen gaan alleen in de vakanties naar huis en dat gedurende tien jaar.

Om nog even de benen te strekken stoppen we nog even bij een "botanische tuin". Hier worden vele specerijen verbouwd: laos, citroengras, kardamom, kruidnagel, nootmuskaat, peper, kaneel en nog enkele onbekende kruiden worden ons getoond. Na een heerlijke kop thee vervolgen we onze route naar de eindbestemming. Inmiddels is het gaan regenen en is het flink afgekoeld. Voor het eerst vanavond een jas aan dus. We verblijven in mooie, maar basis cottages. Ook hier weer vergane glorie, mede ingegeven door het enorm gedaalde toerisme sinds de aanslagen op Bali in 2004. Vandaag zagen we voor het eerst 2 andere toeristen (Duitsers) en hier in Siripok zit nog een Nederlands gezin uit Barendrecht. Voor onze gids blijken wij de derde groep te zijn dit jaar die hij begeleidt. Van toerisme is hier op Sumatra dus nog nauwelijks sprake. Dat is ook de reden dat iedereen het bijzonder vindt dat wij hen bezoeken. We prijken nu dus al op menif Indonesich Facebook pagina's.

Maninjaumeer en de lokale gewoontes

Bukittinggi - Maninjaumeer - Bukittinggi

Ook vandaag blijven we nog in de omgeving van Bukinttinggi. We gaan naar het beroemde kratermeer Maninjau. Het meer ligt in een krater van 17 bij 8 kilometer. Zwemspullen mee, want het schijnt daar erg mooi te zijn om te zwemmen en wandelen. Maninjau betekent "ver uitkijken over". Voordat we daar echter arriveren bezoeken we het dorpje Pandai Sukat dat bekend staat om zijn weef- en houtsnijkunst. Dit is nog steeds hun belangrijkste bron van inkomsten. Voor nog geen 4 euro kopen we een schitterende geweven handtas. Door de suikerrietvelden vervolgen we onze route en bezichtigen we nog een suikerrietfabriek. Overal is het roetzwart van het houtvuur en plakkerig van de suiker. Het zaakje dat we verderop bezoeken waar spekkoek wordt gemaakt ziet er al niet veel beter uit. Ook hier weer veel open vuur in kleine ruimtes.

We vervolgen onze route via Puncak Lawang, alwaar we een mooi uitzicht krijgen over het Maninjaumeer. Je ziet vele viskwekerijen liggen. Via een weg met 44 haarspeldbochten rijden we al aftellend met borden naar beneden richting het meer. Eenmaal beneden wandelen we langs het meer met vele stalletjes die gerookte vis verkopen. Uiteindelijk eindigen we bij een groot hotel waar we kunnen eten en daarna zwemmen. Na een heerlijke lunch willen we toch nog even proberen te gaan zwemmen in het meer, maar na een eerste aanblik op het water en het verhaal van onze gids over de slechte kwaliteit van het water besluiten we hier toch maar van af te zien. We rusten nog even lekker uit en genieten van de zon, maar een bedje or normale stoel is er helaas niet, alleen een houten bankje. Aan alles kan je zien dat dit hotel vroeger groots en luxe moet zijn geweest, maar tegenwoordig is het vergane glorie.

Zoals bij zovele gebouwen hier op Sumatra is er totaal geen aandacht voor onderhoud. De wegen, bruggen, riolering en huizen stammen nog uit de tijd dat de Nederlanders deze hebben aangelegd. Door hun plotselinge vertrek in de oorlog is echter ook de daarmee gepaard gaande kennis verdwenen en heeft men sinds die tijd zo goed als niets meer onderhouden.

We keren weer terug naar Bukittinggi alwaar we eerst nog de Sianok kloof (maar nu beneden) bezoeken. Deze kloof, ook wel Ngarai Sianok genaamd is een vier km lang ravijn met steile rotswanden. Beneden loopt een riviertje waar kinderen volop spelen en volwassenen hun haar wassen. Deze kloof staat ook wel bekend als de Grand Canyon van Indonesie, maar om eerlijk te zijn dan wel een hele kleine variant. Nu nog een laatste stukje richting ons hotel via een smalle bochtige bergweg. Iedereen haalt weer in op plaatsen waar het onmogelijk lijkt en dan liefst nog drie rijen dik ook. Volgens Shaya een ideaal land om auto te rijden, want je kunt er zo hard rijden als je wilt, allerlei kapriolen uithalen en toch niet bekeurd worden.

Op de fiets door de vallei van Bukittinggi

Bukittinggi

We beginnen ons al aardig aan te passen aan het Indonesische ritme. Oftewel vroeg op (7 uur) om om 8 uur te gaan fietsen. Het ontbijt op het dakterras is goed verzorgd met zowel Indonesisch als westers voedsel. Met onze bus worden we daarna naar Kamang gebracht, iets buiten Bukittinggi voor een fietstocht. Shaya mee achterop de scooter en wij op de fiets. De route gaat door de vallei, allemaal kleine binnendoor weggetjes met een goede inkijk in het dagelijkse leven van het platteland. Op de rijstvelden wordt al weer volop gewerkt en we worden weer overal heel vriendelijk ontvangen. Langs de route zijn nog vele authentieke Minang Kabau huizen te zien met schitterend houtsnijwerk. Vele huizen zijn echter in slechte staat en ernaast worden dan ook nieuwe betonnen huizen gebouwd. De oude huizen blijven echter in het bezit van de families en daaronder lopen nu de kippen rond.

Verderop lopen we een klein gebouwtje binnen waar kroepoek wordt gemaakt. Vijf vrouwen in een hele kleine ruimte, maar een hoop hilariteit als wij binnen komen wandelen. Uiteraard moet er geproefd worden. Het uitzicht is adembenemend met een wolkenrand rondom de vulkaan en rijstvelden gevuld met eenden. De waterbuffels liggen te slapen en een witte reiger maakt daar dankbaar gebruik van door er bovenop te zitten.

De route is vlak en goed begaanbaar en weg van de drukte. Een aanrader als je op een ontspannen wijze kennis wilt maken met het echte Sumatra: ongerepte natuur, rijstvelden, bergen, kleine dorpjes en een vriendelijk zwaaiende bevolking. Daarna terug naar het dorpje Gadut waar ons nog heerlijke passievruchten uit eigen tuin worden aangeboden en zelfgemaakt passievruchtensap. Met een heerlijke noedelsoep sluiten we deze mooie ervaring af.

In de middag kunnen we zelf Bukittinggi verkennen. We bezoeken het voormalig koloniaal Nederlands fort genoemd naar de legeraanvoerder H. De Kock, de dierentuin, de grote klok Jam Gadang op het centrale plein, de markt, het panoramisch uitzicht op het Karbauwengat (Sianok vallei) en de Japanse tunnels. Het uitzicht over de de Sianok vallei is erg mooi. Alle lokale toeristen trekken er ook allemaal naar toe. De kinderen blijken nog een week vrij te zijn, dus is het overal verschrikkelijk druk. De dierentuin is een trieste bedoening met kleine hokken en slecht verzorgde dieren. Helaas is daar weinig aandacht voor. Het publiek gooit alle rommel mee in de kooien van de dieren en een krokodil lag tussen de plastic flesjes met een pakje sigaretten bovenop zich. Fotomateriaal dus voor WNF of andere beschermingsgroepen voor dieren.

Een nat pak in de Harau vallei

Harau vallei naar Bukittinggi

In de ochtend starten we vanaf Abdi's Homestay voor een wandeling door de vallei.We lopen direct het oerwoud in met dichte beplanting van rubberbomen, cacaobomen en kaneelbomen. We lopen over smalle levada's die als kleine kanaaltjes dwars door het oerwoud en de rijstvelden lopen, door dicht struikgewas endit alles aan de voet van een 250 m hoge wand. De tocht is mooi, maar we moeten wel continu alert zijn waar we lopen en hoe we onze voeten plaatsen. Dat blijkt ongeveer een uur later als we een nogal brede en diepe levada moeten oversteken. Er ligt een boomstammetje overheen, maar deze is redelijk knoestig en rond, met als gevolg dat Roland kantelt, zich nog probeert vast te klampen aan de boomstronk, maar dan toch volledig onder water verdwijnt met rugzak en al. Eenmaal uit het water redden we zo snel mogelijk de telefoons en de cameralens. Roland heeft de reat van de wandeling nodig om een beetje te drogen. Dat was nog best lastig, want de luchtvochtigheid is erg hoog. We vervolgen de wandeling en hebben nog 1 keer een lastig stuk, waar we al hangend langs de rotswand en aan de lianen naar de andere kant moeten komen, terwijl onder ons de rivier atroomt. Deze keer geen nat pak en komt alles veilig over.

We vervolgen de route langs de padi's (rijstvelden) en kleine dorpjes. De kinderen vragen of ze op de foto mogen. Nu iets meer open veld, waardoor de zon kan doorkomen. Shaya heeft helaas last van haar knie, waardoor het steeds pijnlijker wordt. Na 3 uur wandelen zijn we terug bij ons idyllische huisje, douchen nog even snel (oftewel een emmertje water uit de rivier over je heen gooien) en dan inpakken om weer verder te trekken. Heerlijk even relaxen met een korte broek aan, maar ik wordt al snel op mijn vingers getikt door onze gids, die aangeeft dat ik iets moet aantrekken tot vlak boven de knie of langer.niemand mag mijn mooie benen dus aanschouwen, anders gaan ze allemaal naar ons staren en dat zou hij vervelend vinden. Niets mis mee toch :-). Toen dus toch maar even snel een rokje uit de koffer gegrist en omgekleed in het busje.

We gaan nu op weg naar Bukittinggi, het culturele centrum van de Minangkabau (letterlijk "winnende buffel"). De Minangkabau is een bevolkingsgroep, waarbij de familielijnen via de vrouw lopen. De vrouwen bezitten het land en de huizen. Deze huizen zijn herkenbaar aan de vele verschillende puntdaken. Iedere punt symboliseerde het aantal schoonzonen. Deze puntdaken symboliseren een buffelhoorn. Het is nog steeds druk op de weg, maar door allerlei binnendoor wegen te nemen kunnen we de meeste files ontwijken. Tussendoor stoppen we bij een koffiefabriek, waar we verschillende soorten koffie en thee kunnen proeven. Voor Roland en Shaya een moerbeithee en voor mij heerlijke kaneelthee. Het uitzicht wordt steeds mooier aangezien we ook wat meer de heuvels in rijden. De rijstvelden zijn nu veel meer in terrassen gebouwd. Het is echter rustig op de velden, aangezien er ook vandaag niet of nauwelijks gewerkt wordt vanwege het suikerfeest. Vandaag is het de laatste dag, dus hopelijk is alles vanaf morgen weer normaal.

Eenmaal in Bukittinggi komen we bij het door ons zelf uitgekozen Treeli Boutique hotel. Rama Tours had een ander hotel voor ogen, maar dat zag er erg oubollig uit op de foto's. Een beetje vergane glorie. Dus zelf oo zoek gegaan naar een alternatief via internet. Zelf hebben ze bij Rama Tours geen ervaring met dit hotel, dus zijn ze een beetje huiverig. We zijn dus erg benieuwd. Het hotel is nog redelijk nieuw, niet al te groot, maar wel van alle moderne gemakken voorzien. We zijn dus erg blij met deze keuze. Onze gids wil ook graag even komen kijken om dit hotel evt voor volgende reizen aan te kunnen bevelen. We zitten op de begane grond met een deur naar buiten, wat erg handig is als je nog natte kleding hebt die nog moet drogen. De ontbijtruimte is op het terras op de derde verdieping, die alleen bereikbaar is via een smalle trap. Niet aan te bevelen dus voor mensen die slecht ter been zijn, maar prima voor ons, met een mooi uitzicht over de stad.

Inmiddels is het al weer 20.30 uur en zoeken we in de drukke hoofdstraat een leuk eettentje op. Het is hier op sommige plekken al iets toeristischer, hetgeen te zien is aan de menukaart: mexicaans, pasta's, pizza en french toast worden aangeboden. Bij de bestelling bleken deze echter bijna allemaal "sold out" te zijn door de drukte van het suikerfeest. Eenmaal terug in het hotel drinken we nog een kop koffie op het dakterras en kunnen live de uitslagen van het EK atletiek in Amsterdam volgen, met wederom medailles voor Dafne Schippers (goud op de 4x100), Sifan Hassan (zilver op de 1500m) en goud voor Belgie op de 4x400m!

Koken met de lokale bevolking

Harau vallei

Vandaag hebben we na de lange reis een rustdag, maar om in de ochtenduren toch wat mooie foto's te kunnen maken heb ik de wekker op 8 uur gezet.Gisteren was het helemaal donker toen we arriveerden, maar nu kijken we uit over een schitterende rijstvallei, omgeven door bergen. Achter ons huisje rijst een hoge klif op, de waterval is nog slechts gering. Iedereen slaapt nog, pas rond een uur of 9 komt er wat beweging in. Het enige geluid dat je hier hoort zijn de vissen die af en toe plonzen in het kreekje.

De ochtend benutten we later om het dorpje te bezoeken. We wandelen een stuk langs de weg en komen uiteindelijk bij een ranch uit. De lokale bevolking mag voor 10.000 R een rondje van zo'n 30 meter lopen. Bovenop het paard moeten ze allemaal een selfie maken.

's Middags stap ik achterop de scooter om inkopen te doen op de markt. Het is weer enorm druk op de weg, dus nemen we allerlei kleine binnendoor weggetjes. Op de markt wil iedereen graag op de foto. Ik kan dus dankbaar gebruik maken van hun gastvrijheid. De mensen zijn allemaal even vriendelijk. Er worden vele verschillende groenten gekocht, kip en vis. Dan weer 50 minuten terugrijden en de keuken in. We gaan o.a. ajam rendang maken en vis in sambal. Groentekoekjes, mijoen, gekookte groentes en uiteraard witte rijst. We hadden bewust witte vis gekocht, omdat Shaya geen kip eet. Echter .... voordat we het wisten waren alle vissen bedolven onder de sambal. Gelukkig had onze gids in de gaten dat Shaya ook geen sambal lust dus .... Werden er wat hengels opgetrommeld om uit de kreek voor ons huisje vis te vangen. Eerst zoeken naar wormen, maar helaas geen gevonden. Dan maar wat spekkoek gebruiken. Ondertussen stapt onze chauffeur in een ander kreekje en vangt gewoon 2 vissen met zijn blote handen. De hengels hadden nog niets opgeleverd. Nog even bakken in de palmolie en eten maar. Samen met een jong stel uit Utrecht en een Belgische jongen met zijn Nederlandse vriendin (uit Nesselande nota bene) eten we al het zelfgemaakte lekkers. Tot in de late uurtjes wordt er gitaar gespeeld, gezongen en reiservaringen uitgewisseld. Dit alles inmiddels onder een droog afdakje, waar het water inmiddels van af stroomt, want het regent en bliksemt inmiddels enorm.

Nog een volle dag reizen om op de plaats van bestemming te komen

Kuala Lumpur - Padang AK405 13.25 uur

Padang - Harau vallei

Met een treintje gaan we op de luchthaven van Kuala Lumpur van KLIA2 naar KLIA1 om onze baggage op te halen. Dit duurt meer dan een uur, waarna we de KLIA-express weer pakken naar KLIA2, alwaar de vertrekhal is. We hebben nog redelijk wat tijd te overbruggen, dus gaan we maar eerst wat eten. De vermoeidheid begint al aardig toe te slaan. Nog even slenteren langs wat winkeltjes en dan onze bagage wee inleveren. We zoeken nog een koffietentje op om wakker te blijven, maar eenmaal aan boord van het vliegtuig gingen bij ons de luiken dicht. We hebben niet eens meer gemerkt dat we opstegen. Een klein uurtje slaap om daarna in Padang te arriveren.

Het is bewolkt en duidelijk te zien dat het flink geregend heeft, maar de temperatuur is wel direct erg hoog. Het is 13.38 uur lokale tijd. We lopen naar de paspoortcontrole om daar ons visum te regelen .... dachten we. Voor zowel Belgie als Nederland blijkt het dus niet meer nodig om een visum te regelen bij een verblijf korter dan 30 dagen. We halen dus snel onze baggage op om aan ons avontuur te beginnen. Helaas ...., we moesten eerst nog allerlei formulieren invullen om aan te geven dat we niets in te voeren hadden. Nog even een toiletstop en uiteindelijk konden we als allerlaatsten naar buiten, maar niet nadat eerst nog gecheckt was of we wel onze eigen bagage hadden meegenomen.

Buiten ontmoetten we Morris, onze gids. We pinnen eerst wat lokale valuta en zijn gelijk miljonairs. Met een 11-persoons busje gaan we samen met onze gids en chauffeur (Judi) op pad. We moeten nog zo'n 3,5 uur rijden naar onze eerste bestemming in de Harau vallei. Het is echter suikerfeest de komende dagen en iedereen bezoekt familie. Auto's en alles wat daar voor door moet gaan zitten stampensvol en de wegen staan in beide richtingen volledig vast. Daar tussendoor krioelen honderden scooters. Een ritje van 3,5 uur werd er 1 van 7,5 uur. Gebroken komen we rond 23.00 uur in het aardedonker aan. Er is echter wel een schitterende sterrenhemel, dus dat belooft mooi weer voor morgen.

We hebben twee basic huisjes van bamboe tot onze beschikking. En met basic bedoel ik dan dat er een bed staat met een klamboe, alles is verder helemaal open, salamandertjes lopen overal rond, het toilet moet met een emmertje doorgespoeld worden en met hetzelfde emmertje pak je water uit een groot betonnen basin om jezelf te wassen. Na een reis van 33 uur gaan we nu eerst maar lekker slapen.

Op weg naar Sumatra

Amsterdam - Kuala Lumpur

Om 9 uur vertrekken we richting Schiphol voor onze vlucht (KL811) van 13.00 uur. Het is toch al heel erg druk op het vliegveld, ondanks het feit dat de vakanties pas over twee dagen beginnen. Het inchecken verloopt lekker snel en we zorgen er hoogst persoonlijk voor dat de koffers op de band komen. Wel makkelijk tegenwoordig als je vooraf al kunt inchecken en ter plekke alleen je bagage in de computer plaatst. De paspoortcontrole gaat nog redelijk snel, hoewel zowel de chip van het paspoort van Shaya als mij niet herkend worden door de software. De paspoorten zijn net nieuw en voorzien van weer de laatste technologie, waar Schiphol blijkbaar nog niet op voorbereid is. Daarna de check van de handbagage. Dat duurt echter een stuk langer, omdat iedereen nu via 1 punt moet gaan. Alle snoertjes en kabeltjes, opladers enz. moeten uit de tassen gehaald worden. Mijn rugzakje wordt er toch nog uitgehaald om extra te controleren. Ja, daar zit alleen maar een boek, wat snoep en een camera in. Daarna dus weer vrolijk verder?

Nog even wat contant geld gehaald om bij aankomst onze Visa te kunnen betalen. Bij bepaalde luchthavens in Indonesie hoeven Nederlanders en Belgen geen visum meer aan te vragen, maar in Padang nog wel. We pakken nog een lekkere koffie bij de Starbucks, checken nog even wat laatste berichtjes en dan is het alweer bijna tijd om te boarden.

Eenmaal in het vliegtuig blijken we in het middendeel te zitten. Helaas dus geen uitzicht deze keer.dan maar films kijken .... En we hebben geluk. De nieuwe film "Race" is al beschikbaar. Als ware atletiekliefhebber moet je deze film gezien hebben. Jesse Owens in zijn struggle richting de Olympische Spelen van Berlijn. Een van de betere films van de afgelopen jaren! Daarna nog een documentaire van Nadia Comaneci en 1 over de Jamaicaanse sprinters. Mijn reis kon dus niet meer stuk, maar ondertussen dus niet veel geslapen als we uiteindelijk om 06.52 uur lokale tijd (voor ons dus eigenlijk 00.52 uur) in Kuala Lumpur arriveren.

Nog even spannend of we op tijd zijn voor de vlucht

4 weken in korte broek rondlopen wordt nu verruild voor een lange broek. Ook de blote armen behoren nu tot de verleden tijd. Ben benieuwd wat voor weer het in Nederland is. We hebben nog even genoten van een super gezond ontbijtje, met een "Sunrise" drankje: wortelen, appel en rode bietjes. Het was heerlijk!

Om 9 uur staan we klaar om opgehaald te worden. Helaas geen chauffeur om ons weg te brengen. We zullen maar uitgaan van de Guatemalteekse tijd en wachten nog een kwartier. Helaas nog steeds niets. Dus maar bellen met onze touroperator. Na 5 minuten worden we gebeld, dat de chauffeur onderweg is. Uiteindelijk arriveert hij pas om 9.35 uur, terwijl we op tijd op het vliegveld moeten zijn. Dat wordt dus flink doorrijden.

Uiteindelijk arriveren we nog keurig op tijd en het vliegveld is dermate klein, dat je hooguit 100 meter loopt om van de ene naar de andere kant te lopen. De laatste Quetzales moeten nog even opgemaakt worden, dus dat wordt even snel shoppen in een half uurtje en tevens nog een sloot koffie naar binnen werken (het zijn weer Amerikaanse maten die ze hier hanteren).

Het vliegtuig staat keurig op tijd klaar om te vertrekken, maar door een technisch mankement in de cockpit vertrekken we uiteindelijk toch nog een half uur later. We hebben ons dus voor niets zo gehaast.

Eenmaal in Atlanta moeten we weer door de nodige controles heen en zelfs de knot in het haar van Shaya wordt gecheckt op een mogelijke bom (en zo ontploft zag haar haar er nu ook weer niet uit). Doordat we al een keer in Atlanta zijn geweest mogen we nu inchecken bij de machines. De eerder achtergelaten vingerafdrukken worden gecheckt en tevens wordt er direct een foto gemaakt. Het is in ieder geval een stuk sneller dan bij de rijen voor de andere buitenlanders.

Daarna is het tijd om op het centrale "vreetplein" nog even iets te eten. Overal maar vragen om de kleinste porties, want anders krijg je het echt niet weg. We moeten 4 uur overbruggen, dus de telefoons worden ook nog even opgeladen en de Guatemalteekse telefoonkaartjes worden weer verwisseld naar de originele. Nog een lekkere cappucino (met de tekst: "Life is short, Stay awake for it" ) en dan hebben we nog 1 uur te gaan. Inmiddels is het hier flink koud geworden, niet door het weer (want het schijnt hier 34 graden te zijn), maar door de airco. De koffie warmt ons dus ook weer een beetje op.

Tussen de shops is ook nog een vitrine te zien met de Olympische medailles van Atlanta. Met een groot sporthart blijft dat toch altijd indrukwekkend om te zien.

Om half elf 's avonds de laatste keer boarden voor deze vakantie. Het is vechten om nog een bagagevak te vinden voor onze kleine dagrugzakjes, want het aantal kolossale "koffertjes" is gigantisch. Daar moeten ze toch maar eens wat strenger in worden, want je wordt bijna genoodzaakt om tijdens zo'n lange vlucht je beenruimte in te leveren om daar je handbagage neer te zetten. Gelukkig zijn we geen van ons 3-en op ons mondje gevallen en is dit uiteindelijk niet nodig. Tijd nu voor een rustige nachtvlucht en nog proberen iets te slapen voordat de vakantie definitief voorbij is.