Aardbeving in Chichicastenango

Dreunend in ons bed worden we wakker. Alles gaat heen en weer. Het is 4 uur 's nachts en er rijdt niet toevallig een zware vrachtwagen voorbij. We zijn getuige van een heuse aardbeving. Shaya heeft wel iets in de gaten, maar we moeten vooral stil zijn, want ze wil slapen. Dat doen we dus maar. De volgende ochtend dus volop hilariteit als ze beseft wat er gebeurd is. Onze laatste dag is inmiddels een feit. Morgen vertrekken we weer naar Nederland, hoewel er hier nog zoveel meer te zien is.

In het ochtendgloren bezoeken we de lokale markt van Chichicastenango. Elk stukje straat wordt benut en de lokale bevolding komt van heinde en verre. Ieder in de eigen traditionele kledij. Op de trappen voor de kerk worden bloemen verkocht om te offeren, wierook en vuurtjes op de treden en op de rest van de markt alles wat je je maar voor kunt stellen. Niet alleen nieuw, maar ook 2e, 3e of zelfs 10e hands.

Langzaamaan zien we wat toeristen verschijnen, maar niet in de aantallen die we verwacht hadden. Om 13.30 uur worden we door onze chauffeur opgehaald bij ons hotel. Hij kan echter niet voor komen rijden, omdat alles afgesloten is door de markt. We zullen dus dwars over de markt moeten met al onze spullen. Gelukkig hebben we rugzakken en geen reistassen of koffers. In ruim 2 uur rijden we weer naar Antigua. De lucht wordt steeds dreigender en als we onderweg het Lago Atitlan passeren is er niets van te zien. Het hele dal is gevuld met wolken. Zo erg hebben we het deze vakantie nog niet meegemaakt. Uiteindelijk barst het onweer en de regen weer los en blijft het de rest van de dag en avond somber, hoewel het tussendoor toch ook nog droge periodes kent. Het is duidelijk .... het mooie weer is voorbij en onze vakantie ook.

In ons hotel herschikken we onze rugzakken en trekken er dan nog op uit. Ook hier weer naar de lokale markt geweest, omdat je dan toch het meest onder de bevolking bent. De laatste zinnen in het Spaans en uiteraard overal op afdingen. Ook dat is onderdeel van deze cultuur. Jammer dat ze dat in Nederland bijna niet kennen :-).

Onze eigen butler in Chichicastenango

Een rustige start, omdat we vandaag pas om 12.00 uur hoeven te vertrekken uit Panajachel. In ons hotel genieten we dus van een heerlijk ontbijtje, met zorg klaargemaakt door onze vriendelijke familie. Het hotelletje wordt gerund door een oud grijs dametje, maar de hele familie is erbij betrokken.

Bepakt en bezakt gaan we weer op pad naar onze volgende bestemming. We verlaten het rustige San Marcos via de kleine paadjes naar de boot. We hoeven niet te wachten, want hij ligt al klaar. In een kleine 45 minuten varen we weer over een spiegelglad meer. Deze keer iets minder zon dan gisteren.

Met een tuktuk laten we ons naar het centrum brengen, omdat het bergop met onze rugzakken wat zwaar is. We arriveren er om 11.00 uur, dus nog een uurtje wachten op ons vervoer. Nog geen vijf tellen later komt er echter een vrouw naar ons toe met de vraag of wij familia Van Houdt zijn. Wat blijkt ... ons busje staat al klaar en als we willen kunnen we al vertrekken. Dat hebben we dus maar gedaan. Er zijn geen medereizigers dit keer, dus het hele busje voor ons alleen. De tocht voert ons eerst terug naar boven, hetgeen schitterende uitzichten oplevert over het meer en de omliggende vulkanen. Daarna rijden we door landbouwgebied. Hierwordt veel mais verbouwd, maar tussendoor zijn ook veel fruitbomen zichtbaar. Langs de kant van de weg wordt het versgeplukte fruit verkocht. De weg gaat steil op en neer en er zitten redelijk wat haarspeld bochten in. Na een uurtje rijden arriveren we al in Chichicastenango. Een dorpje met smalle wegen, kasseien en overal mensen die hun marktwaar al aan het uitstallen zijn voor de grote markt van morgen. Het hele middenplein van de markt is al volledig bezet en slechts smalle paadjes leiden je langs alle kraampjes. Ik ben benieuwd hoe het morgen is als er nog veel meer mensen komen.

Ons hotel is gevestigd in een oud koloniaal gebouw met vele binnenpleintjes en doorkijkjes. Op de kamer een open haard en ook hier een oud koloniale inrichting. Het geheel is net een museum. Bijzonder ruime kamers en uitzicht op het kleurrijke kerkhof van Chichi. Net zoals de kleding van de bevolking zijn ook de grafhuisjes van diverse felle kleuren voorzien. We hebben zelfs onze eigen butler, die ons eten serveert, maar ook de haard kan aansteken.

Tijd voor ontspanning

Vandaag hebben we heerlijk een dag rust. Het zonnetje schijnt uitbundig en we besluiten om naar Panajachel te gaan. In eerste instantie wilden we naar San Pedro, mede om daar geld te kunnen pinnen, maar door veelvuldige berichten op internet van hacking van de enige automaat, besluiten we dit maar niet te riskeren.

Over een strakblauw meer varen we naar Panajachel. Er is geen zuchtje wind en de zon staat al fel te schijnen. We genieten van de vele kleine shops in het dorpje, zien de lokale kinderen voetballen op het schoolplein en vertoeven nog even langs het 'strand'. Een uiterst ontspannen dagje dus.

De terugweg met de boot was een stuk onrustiger. Inmiddels was er een flinke wind op komen zetten en de zon was ver verscholen achter de wolken. De vulkanen lieten slechts sporadisch hun toppen zien en de boot klotste hard over het water.

Nu voor het eerst weer tijd om een internetcafeetje op te zoeken voor deze verhalen. Het zal nu een beetje afbouwen worden, want we hebben nog slechts 2 reisdagen, alvorens we terugkeren naar huis. Nog even volop genieten dus!!

Het lokale leven van Antigua

Om 6 uur lopen we al door de straten van Antigua. De wegen zijn enkel kasseien en de huizen zijn slechts 1 niveau hoog (gelijkvloers) en allemaal roze, blauw of geel gekleurd. De bekende foto van Antigua (de boog boven de kasseien straat en gekleurde huizen met op de achtergrond de vulkaan) wordt ook door ons gemaakt. Het ochtendlicht is schitterend op de vele kleuren. Er is nog niemand te bekennen hier, maar dat komt omdat dit het toeristische deel is. We trekken dus richting de lokale markt. De meeste winkeltjes zijn nog gesloten of worden net geopend, maar als we wat verder doorlopen komen we op de groente- en fruitmarkt. Daar is al volop bedrijvigheid en achter dit terrein rijden de 'Chickenbusses' af en aan. Dit zijn de lokale bussen in de vorm van de oude Amerikaanse High School bussen, maar dan versierd met allerlei verschillende schreeuwende kleuren en allerhande kermisverlichting erop.

Uit de bussen stappen allerlei mensen die naar de markt gaan, maar ook vele scholieren die in schooluniform en rugzakje richting school lopen. Het is op dit moment pas 7 uur en een drukte van jewelste. De bedrijvigheid en de kleurenpracht zijn schitterend om te aanschouwen en je voelt je hier veel minder de toerist dan in het centrum. Geen mensen die continu iets aan je willen verkopen.

Om 8 uur is het tijd om onze shuttlebus weer te nemen richting Lago Atitlan. Het mooie van deze busjes is dat ze je bij je hotel komen ophalen. Het is dus altijd weer afwachten of ze je niet vergeten zijn, maar het komt uiteindelijk allemaal goed. Doordat ze bij verschillende hotels gasten ophalen kan het namelijk nog wel eens iets uitlopen, maar het systeem is ideaal. Je hoeft tenminste niet met zware rugzakken naar een centraal punt te lopen.

De rit naar Lago Atitlan duurt ongeveer 2,5 uur. We rijden naar het plaatsje Panajachel, alwaar we de boot nemen naar San Marcos la Laguna. Langs het meer rijzen twee enorme vulkanen op. De openbare bootdienst gaat langs allerlei kleine dorpjes langs het meer, maar ook langs verschillende hotels die aan het water liggen. De lokale bevolking maakt graag gebruik van deze bootdienst. Ze zitten overdekt, terwijl wij, de toeristen, voor op de boot zitten om zoveel mogelijk zon te voelen.

Ons hotel, of eerder gezegd Posada, is een heerlijke plek. Er zijn slechts 3 ruime kamers met open vide en als je aankomt mag je kiezen welke kamer je wilt. Voor de kamer staat een bankje, een luie stoel en hangstoel en er is enorm veel groen om je heen.

Het dorpje zelf is heel klein en heeft alleen maar kleine smalle paadjes waarlangs hotels, restaurantjes en winkeltjes te vinden zijn. Het is allemaal heel gemoedelijk hier. Dat is ook de reden dat hier veel mensen naar toe trekken voor enige vorm van spiritualiteit. Voor mij niet, maar wel een heerlijk boek om de middag door te brengen.

Een erg lange rit naar Antigua

Om 7 uur vertrekken we weer in de open truck voor een ritje van een klein uur naar Lanquin. Daarna nog een uur moeten wachten voordat iedereen aanwezig was. De reis naar Antigua gaat per busje, waarin 24 mensen op elkaar geperst zitten en je totaal geen bewegingsruimte hebt. Onze knieën en ruggen krijgen het dus zwaar te verduren. Die open truck was zo gek nog niet.

De weg naar Antigua gaat door bergachtig gebied en voor het eerst deze vakantie trekken we af en toe iets aan met lange mouwen. Zodra we weer lager komen neemt de warmte snel weer toe. Om 5 uur 's avonds komen we aan op het grote plein van Antigua. Nu nog even zoeken naar ons hotel, met de grote rugzak achterop en de kleine voorop. Zodra we ingecheckt zijn gaan we snel terug naar het centrum om nog iets van de sfeer mee te krijgen, want we zijn hier maar kort. Morgenochtend om 8 uur reizen we al weer verder. Het plan is dus om morgen vroeg op te staan en nog wat door het dorpje te wandelen.

In het avondlicht lopen we door de gezellige straten, hoewel het wel erg toeristisch is. De winkeltjes liggen vol kleurrijke souvenirs tegen westerse prijzen. Vele studenten vertoeven hier in de lokale barretjes. Morgen beginnen de meesten weer met hun cursus Spaans.

Een nog nauwelijks ontdekt paradijsje

Om de drukte te omzeilen kiezen we ervoor om zonder gids door het Nationale Park van Semuc Champey te lopen. We lopen eerst naar een uitzichtspunt dat op 40 minuten lopen ligt. Ook al lopen we heel langzaam, in 24 minuten zijn we boven. Het is een steile beklimming dwars door het groen. Hoe hoger we komen hoe meer licht er tussen de boomtoppen naar beneden valt. Als we bij de mirador (uitzichtspunt) komen zien we waarvoor we geklommen hebben. Een schitterend beeld van waterterrassen die telkens in kleine watervalletjes naar een volgend terras stromen. We lopen snel naar beneden om het water zelf te ervaren.

Het is helder en schoon blauwgroen water met kleine visjes erin. Dit zijn dezelfde visjes die ook gebruikt worden in een voetenbad. Alle dode huidschilfertjes zijn dus weer opgegeten. De omgeving is schitterend en we genieten van het mooie weer, want het is volledig zonnig bij een temperatuur van zo'n 26 graden. Nog even een kleurtje opdoen om de winter weer door te kunnen komen als we terug zijn in Nederland. We begrepen namelijk dat het daar momenteel slechts 13 tot 15 graden is.

Na 3,5 uur luieren in de waterbasins keren we terug naar Hostal el Portal om even lekker te lunchen en daarna de hangmat uit te proberen. In de middag gaat er nog een groep naar de grotten en daarna tuben op de rivier. We zien ze op een gegeven moment allemaal voorbij dobberen. Veel vaart zit er echter niet in, want er is maar weinig stroming. Vanaf de kant proberen kinderen snoep en drankjes te verkopen. Als er niet op ingegaan wordt pakt 1 van die kleine apen een rubber band en een koelbox en laat zich zo de rivier op glijden in de hoop dat hij nog wat kan slijten. Inventief is hij wel, maar niemand heeft natuurlijk geld bij zich.

In de avond wordt door grote groepen Jenga gespeeld, met reuze grote blokken. Veel muziek, dans en een drankje maken de zwoele avond compleet.

Een vervelend ongeluk

Een speciale dag. We nemen afscheid van de achterblijvende groep. De Duitse meiden vragen nog snel de juiste schrijfwijze van onze namen om vrienden te worden op Facebook. Van Anna, de begeleidster van de vrijwilligers, ontvangen we een officieel certificaat als bewijs van onze bijdrage. Na vele hugs is het nu dan echt adios! Arcas zal altijd een speciaal plekje in onze harten blijven houden en daar waar we kunnen zullen we hen blijven steunen vanuit Nederland.

De boot vertrekt om 8 uur en om 8.30 uur zitten we in een minibusje op weg naar Semuc Champey. Onderweg zien we de omgeving veranderen. De huizen zijn minder van hout en meer van steen. Kinderen lopen massaal langs de weg op weg naar school. De weg is het eerste gedeelte geasfalteerd, maar wel met vele gaten erin. We steken een aantal riviertjes over, maar komen ook ergens uit waar de brug is ingestort. Daar rijden we een houten pontje op. In totaal 6 auto's en 2 vrachtwagens. Ze worden gevraagd iets terug naar achteren te rijden, omdat we teveel voorover hellen. De pont komt in beweging door 4 buitenboord motoren die aan elke hoek bevestigd zitten. Heel provisorisch allemaal, maar we komen aan de overkant.

Langzaamaan komen we in bergachtig gebied. We klimmen steeds meer en het busje heeft moeite om omhoog te komen. Na de lunch wordt de weg steeds slechter. Zelfs zo slecht dat we voor onze ogen een motorrijder zien verongelukken. Hij rijdt in tegenovergestelde richting en heeft een gat in de weg niet opgemerkt. Hij wordt gekatapulteerd en belandt met een flinke smak op de weg. Zijn hoofd is volledig bebloed, zijn vingers zijn gebroken en zijn pols had een grote gapende wond aan de bovenzijde. Geen prettig gezicht. We verlenen hem zo goed en zo kwaad als mogelijk is eerste hulp. De ambulance wordt gebeld, maar die kan er pas over een half uur zijn. Zijn motor zetten we langs de weg en we vragen langskomend verkeer of ze hem mee willen nemen in de juiste richting, zodat hij zo snel mogelijk in het ziekenhuis kan komen. Een paar paracetamol gegeven en water om de wonden schoon te maken. Een half uur later rijden we weer verder.

We rijden nu op een weg met enkel stenen. De weg wordt steeds smaller en we dalen steeds verder af in een kloof. In Lanquin moeten we allemaal uitstappen. De laatste 10 km is heel onherbergzaam en zullen we afleggen achter op een pick-up. Geweldige ervaring, zeker als je in een stuiterbak ook nog foto's probeert te maken. Het laatste stukje over een brug met allemaal losliggende planken. Hier springen allemaal toeristen van de brug het water in. We bereiken ons hostel. Het zijn allemaal vrijstaande bungalows gelegen tegen een berg en uitkijkend op de rivier. Een schitterende plek waar vele toeristen verblijven. Nu avondeten met de vleermuizen fladderend boven ons hoofd.

Onze laatste dag bij Arcas

Onze laatste dag bij Arcas. Wat is de tijd omgevlogen. Er is een vast ritme voor alle dagen en na 15.00 uur toch ook weer veel ruimte voor vrije tijd en ontspanning. De dagen zijn ingedeeld in vaste tijdsblokken.

06.30 uur: schoonmaken van de hokken, eten klaarmaken en voeren

08.00 uur: ontbijt en bijeenkomst om klussen door te nemen en de gezondheid van de dieren te bespreken

09.00 - 11.00 uur: klussen van allerhande aard

11.00 - 12.00 uur: hokken weer schoonmaken en sommige dieren krijgen ook te eten

13.00 uur: lunch

14.00 uur: laatste shift waarin wederom de hokken worden schoongemaakt, voedsel wordt voorbereid en daarna aan hen wordt gevoerd

15.00 uur: vrije tijd en tijd voor een koude douche

18.00 uur: eten

19.00/20.00 uur: tijd om naar bed te gaan.

Om 6 uur 's avonds is het hier al donker en moet je je zaklamp bij je hebben om veilig naar je bed te kunnen komen (opletten voor schorpioenen en slangen).

Ondanks het feit dat we hier nu toch al drie weken zijn, was er toch nog een nieuw klusje. Speeltjes maken voor de jaguars en de papegaaien. Oude kokosnoten moesten doorboord worden, touw erdoor knoop onderin en binnenin en dan nog een lengte van ca. 1 meter overhouden om op te kunnen hangen. Dan met een dikke spijker een aantal gaten aan de zijkanten maken en er veren insteken. We hebben er heel wat gemaakt, ondanks het feit dat het geen gemakkelijke klus was, want die kokossen waren keihard. Voor de papegaaien werden ze gehalveerd en gaat er ijzerdraad doorheen. Hier geen versierselen met veren. Nu hopen dat de dieren er veel plezier van hebben.

Na een laatste was gedaan te hebben gaat bijna alles weer schoon de rugzakken in, klaar om morgen nog meer te ontdekken van Guatemala.

Tijdens onze laatste shift nog geprobeerd om zoveel mogelijk foto's te maken. Het is onze laatste kans. We gaan dit echt missen.