Positieve ontwikkeling van de dieren

De zeven Amerikaanse dames zijn vandaag en morgen naar Tikal. Dat betekent weer meer rust en iedereen pakt de taken zelfstandig op. Alleen de spidermonkeys en de kinkaju's mogen niet alleen gedaan worden. Aangezien Shaya de kinkaju's doet help ik haar. Op het moment dat je met voedsel binnenkomt (in de middag, want daarvoor slapen ze) stormen ze direct op je af. Ze zien er superschattig uit, maar eigenlijk zijn ze heel gevaarlijk. Ze bijten en krabben en zijn supersnel. Wat ik dus moet doen is water midden in hun gezicht spuiten. Grappig gezicht wel. Ze luisteren goed en maken zich snel uit de voeten. Shaya legt het voedsel neer en nog voordat we weer uit het hok zijn liggen ze al te rollebollen tussen het eten.

De daken van de kooien zijn vandaag weer vrijgemaakt van alle afgevallen bladeren en takken (en dat zijn er heel wat). Bovenop het brede gaas balanceren we op plastic zeilen en vegen alles eraf. De beesten vinden het reuze interessant, want er gebeurt weer eens iets anders. Shaya en Jana spelen met de Ocelot en laten hem graaien naar de bezem. Hij heeft het verschrikkelijk naar z'n zin en de meiden uiteraard ook.

De bosooievaar die ik verzorg heeft vandaag voor het eerst weer geprobeerd om te vliegen. Het lukte nog niet goed, maar het gaat steeds beter met z'n vleugel (die gebroken was). We zien dus een mooie vooruitgang.

Te weinig eten

De luchtvochtigheid is bijna 100 % vandaag. Bij elke stap die we zetten zweten we zo'n beetje een liter vocht uit en dan is het vandaag ook nog fruit-run. Deze keer hoef ik niet te helpen, want ik mag twee nieuwe vrijwilligers rondleiden en wegwijs maken over het terrein. Als we bij de steiger komen zien we dat deze is losgeslagen door de storm van gistermiddag. Zelfs hele rieteilanden zijn losgeslagen en drijven nu over het water.

Shaya is met Johanna bovenop het dak geklommen en samen halen ze al het vuil eraf. De dieren in de kooien vinden het mega interessant en proberen dichterbij te komen. Al het vuil wordt aan de achterkant van het dak geveegd en belandt dan ...., in de ruimte voor de otter. Grote bergen takken, bladeren en ander afval ligt daar dus en moet ook weer opgeruimd worden. Veel extra werk dus voor Katie en mij. Gelukkig weten we een aardig rijtje op te bouwen voor het afvoeren van de vele emmers. Een paar anderen reinigen de rioolputten en helaas zijn het weer dezelfde mensen die hun snor drukken. Begrijp nu wel waarom zij een pondje zwaarder zijn dan wij.

De howler monkeys die hier in het wild leven komen steeds dichterbij. Vandaag zaten ze in de keukenruimte en 's middags gewoon op het pad. Op een gegeven moment kwamen ze echter hard onze kant op rennen, omdat ze achterna gezeten werden door de hond. Toen ze ons zagen klommen ze snel de boom in.

In de middag hebben we na de laatste shift lekker uitgerust en gelezen. Het avondeten was dit keer iets te weinig. Voor degenen die laat waren was er nog slechts een soort spinazie over, maar geen rijst of bonen meer. Voor een aantal onder ons genoeg reden om niets te eten en terug te vallen op de voorraad koekjes die ze hebben ingeslagen. Af en toe moet je daar wel rekening mee houden, want 's avonds maken ze alleen restjes op van de middag. Op inspannende dagen wordt er dus meer gebruikt tijdens de lunch en dat merken we dan 's avonds weer.

Ik krijg les van Shaya

De laatste week is aangebroken. Waarschijnlijk zal het allemaal veel te snel gaan. Het leuke is dat Shaya mij vandaag gaat leren wat ik moet doen met de otter, de lepelaar en de bosooievaar. Dat doet ze wel goed! Morgen krijgt ze de brulaapjes en de kinkaju's.

De messen voor het snijden van de vis zijn erg bot, dus die besluiten we maar even te slijpen. Ze zijn nu echt goed scherp (heb ik gemerkt). Het topje van mijn ringvinger bleef maar bloeden, toen ik plotseling uitschoot. Gelukkig heb ik een heel zorgzame dochter die gelijk een pleister voor me ging halen. Helaas was dat niet genoeg en moest er eerst wat gaas aan te pas komen om het bloeden een beetje te stelpen. Daarna gingen we weer door met het schoonmaken van een kilo of 6 aan vis (nu maar handschoenen aangetrokken). Alle ingewanden zijn er weer uit.

Iets voor de lunch kunnen we nog even naar onze kamer. We verwijderen een giga spin die voor ons raam zit. Aangezien we geen bezem kunnen vinden gebruiken we het zelfgemaakte visnet maar. We gooien de spin ver weg het gras in. Even later komt er een reuzen hagedis (lijkt eerder op een klein leguaantje) en verorbert de spin met huid en haar. Lief beestje!

Onze duitse meiden moeten het vrijwilligershuis ontruimen en naar het andere huis verhuizen. De douche moet namelijk hersteld worden. Vanaf de eerste etage loopt het water zo de kamer in op de begane grond. Hopelijk is het snel hersteld, want ze vinden het veel gezelliger in ons huis.

Op de grens met Belize bezoeken we Livingston

Voor het eerst tijdens deze vakantie kunnen we uitslapen tot 07.30 uur. Om 8 uur worden we namelijk al weer opgewacht voor onze tour naar Livingston. Met een privebootje varen we over de Rio Dulce naar de grote Oceaan, waar het plaatsje Livingston ligt. Dit is nog net Guatemala, met daar vlak boven de grens met Belize.

De tocht over de rivier is schitterend. Vele vissers in kleine platte bootjes bevinden zich op het water, maar tevens superdeluxe catamarans van rijke buitenlanders. Als ze voorbij komen moeten we iedere keer uitkijken dat we niet omslaan door de golven die zij veroorzaken. Ons bootje is namelijk niet zo heel erg groot.

Langs de rivier wonen de lokale mensen in kleine houten huisjes op palen, want het water kan hier flink stijgen door de hevige regenval. Gisteravond heeft het hier flink geregend en dat is op sommige plekken op de rivier goed te zien. Overal liggen takken, boomstronken en wortels in het water en de modder heeft de rivier op die plekken flink bruin gemaakt.

Vele ooievaars, aalscholvers en witte reigers bewonen dit gebied, maar hoe dichter we bij Livingston komen des te meer pelikanen we te zien krijgen. Na ruim 2 uur en 20 minuten varen bereiken we Livingston. We moeten echter rond 12.00 uur terug zijn in het hotel. Na enig rekenen besluiten we om de gok te nemen om hier tot 11.00 uur te blijven (we hebben dus slechts 40 minuten), omdat we vanmiddag om 13.30 uur bij het busstation moeten zijn.

Livingston is een hele typische plaats. Een havenstadje aan zee met een Caribische inslag. Aan de andere kant van de zee ligt Cuba. De bevolking is hier donker gekleurd met rasta haar, totaal afwijkend dus van de rest van de bevolking in Guatemala. Helaas hebben we bijna niets kunnen zien van het plaatsje zelf, omdat de tijd te kort was en we tevens nog even moesten ontbijten (ze hadden overigens heerlijke wafels). Toen weer snel terug naar de boot om met hoge snelheid terug te varen. In 1 uur en 45 minuten waren we weer terug bij het hotel. Precies op tijd om uit te checken en te betalen en het bootje naar de overkant te nemen.

Onze bus vertrekt ergens tussen 14.00 en 15.00 uur (komt namelijk uit Guatemala City vandaan en kan daardoor vertraging oplopen). Om te voorkomen dat je de bus mist moet je echter om 13.30 uur aanwezig zijn. Er staat om 13.15 uur al een bus, maar het blijkt de 1e klas bus te zijn die eerder vertrekt. Na het tonen van ons voucher geeft men aan dat we mogen instappen. Dat betekent dat we zelfs direct vertrekken met een legerescorte voor ons. De luxe van een eerste klas bus is dat deze iets schoner is, geen continue piep heeft en tv schermpjes heeft met disneyfilms.

Onderweg is de weg geblokkeerd en moet de bus naast de weg door een controle. Iedereen moet de bus uit en twee agenten gaan naar binnen. Waar ze naar zoeken is niet bekend. Voordat iedereen weer de bus in mag worden eerst de tassen gecontroleerd en wordt gevraagd of je fruit bij je hebt. Mogelijk zijn ze bang voor bepaalde ziektes. Nadat iedereen weer zit vervolgen we onze weg.

Vlak voor Flores stopt de bus en gaan we met minibusjes verder. Keurig geregeld allemaal. In Santa Elena eten we nog iets in een klein lokaal restaurantje, voordat we de boot weer terug nemen naar Arcas voor onze laatste vier dagen alweer.

Uitstapje naar Rio Dulce

Dit weekend hebben we weer een uitstapje gepland. Dit keer naar Rio Dulce. Om 9 uur gaan we weer met de boot naar Flores. Ik duw de boot af en spring er in. Helaas krijgt onze bootsman de motor niet aan de praat, omdat hij het startkoord van de motor kapot trekt. Nu dus eerst terugpeddelen naar de kant. Er wordt een sleutel gehaald voor de andere boot. We stappen weer in en peddelen naar de andere boot. Daar overstappen, de tank aansluiten en we kunnen weer gaan. We komen precies op tijd aan, maar ons vervoer is nog niet gearriveerd. Ruim 20 minuten later arriveert een aftands autootje dat ons komt oppikken om ons naar het busstation van Santa Elena te brengen. Daar aangekomen worden onze vouchers weer ingewisseld voor een ander voucher van de buslijn 'la Fuente del Norte' en 5 minuten later zitten we in de bus. Het blijkt een 2e klas bus te zijn, normaliter dus wel van redelijke kwaliteit, echter is de bus erg oud en vies. Tijdens de rit kwam de regen aan de binnenkant van de ramen naar binnen stromen en tijdens de ruim 3,5 uur durende rit was er een continue piep te horen, waardoor ik met een flinke hoofdpijn de bus uitstapte. Gelukkig kwamen we in een heel leuke jungle lodge terecht. Eerst met de boot naar de overkant van de rivier en daar liggen dan allemaal luxe boten aangemeerd. We hebben een eigen huisje, op palen, midden tussen het groen en met een zwembad.

Na een heerlijke lunch steken we het water weer over naar Rio Dulce, op zoek naar onze chauffeur. We zouden afspreken bij Cafe Fondo, maar die bleek niet te bestaan. Volgens de lokale bevolking bestaat er wel een Cafe Sunda. Daar dus maar naar toe gegaan. De eigenaar gaat voor ons bellen, maar kan ook niemand vinden. Terwijl we zoeken komt er een man naar ons toe lopen met de vraag of wij toevallig naar Finca Paraiso moesten, .... en ja, dat bleek dus onze chauffeur te zijn. Inmiddels was het 3 kwartier later dan gepland, hij moest dus hard rijden.

De plek waar we naar toe gaan is een schitterende plek aan de rivier, waar een waterval naar beneden komt. Je kunt hier heerlijk zwemmen. Het mooie is dat de waterval heerlijk warm water heeft. Hier hebben we dus heerlijk gepoedeld. Weer helemaal schoon en warm.

Aangevallen door een aap

Gisteravond zijn we laat teruggekomen met een ingehuurde vissersboot. We wilden namelijk eerst nog afscheid nemen van Amelia en Shiri. Beiden vertrokken met pijn in 't hart, omdat ze hier zoveel werk hebben verzet en hebben opgetrokken met een leuke groep mensen.

In het aardedonker liepen we met elf mensen door de jungle terug naar het vrijwilligershuis. Ook daar was het aardedonker, want we hebben geen electriciteit meer. Gelukkig nog wel een telefoon met een zaklamp app, waardoor we de schorpioen voor onze deur op tijd zagen zitten. Snel een bezem gehaald en het beest ver weggeveegd.

Van de Amerikaanse groep zijn er al drie ziek vandaag. We passen dus gewoon weer even aan en pakken wat extra taken op van anderen. Morgen en overmorgen mogen ze weer van ons overnemen, want dan gaan we naar Rio Dulce en Livingston (vlak bij Belize). Helaas is 1 van onze Guatemalteekse vrienden vandaag aangevallen door een aap en gebeten in z'n arm en hand. Hij werkt hier voor vast. Sommige dieren hier zijn nogal discriminerend naar mannen en beginnen al te grommen als ze in de buurt komen. Gelukkig heeft Roland hier nog geen last mee gehad, maar hij heeft tot nu toe nog geen apen verzorgd. Na het bezoek aan het ziekenhuis is Carlos voorlopig een halve week thuis om infecties te voorkomen.

Tijd voor alle inentingen

Ondanks de grote groep vrijwilligers gaat het deze morgen best goed. Normaal gesproken loop je elkaar in de weg, maar we weten ons aardig te redden.

Na anderhalve week hebben we al allerhande klusjes gedaan, maar vandaag was het toch weer speciaal. De twee basins van de krokodillen moesten schoongemaakt worden. Het zijn 2 kooien naast elkaar, die met elkaar in verbinding staan. De ruimtes zijn ieder ca. 4 vierkante meter, waarvan het basin al 2 vierkante meter in beslag neemt. Eerst moeten de krokodillen en schildpadden het water uit. Dit doen we met een bezem. Als 1 bak leeg is kan de plug eruit en stroomt het water weg. Nu de tweede bak, alle beesten eruit en dan met emmers het water eruit halen, want de bak is verstopt. Het water gaat dan met emmers naar het naastgelegen hok om daar weg te gooien. We komen al aardig op de bodem als we merken dat er nog 2 krokodillen in zitten. Dus weer eerst de bezem pakken en ze eruit vegen. De kleinste is het lastigst, want hij bijt continu in de bezem en vlucht telkens weer het water in. Uiteindelijk zijn ze dan toch allemaal uit het water en kan het schrobben beginnen. Ondertussen liggen onze vrienden roerloos aan de kant te kijken. Daarna weer vullen met water, maar bij terugkomst mis ik er 1. Na enig zoeken blijkt hij naar de andere kant gegaan te zijn.

Ondertussen worden alle apen uit hun kooien gehaald om een aantal medicijnen en inentingen toegediend te krijgen. Ze krijgen in ieder geval vitamines en een ontwormingskuur. Het is een hele operatie om ze te vangen en we moeten zoveel mogelijk uit de buurt blijven. Als ze namelijk ontsnappen kunnen ze gevaarlijk zijn en bijten. Terwijl we met de krokodillen bezig waren hoorden we opeens een heel erg gekrijs van de papegaaien en 2 tellen later zien we een aap voorbij rennen met Alejandro er achteraan met een net. Hij weet de aap weer te vangen en de hele operatie gaat zo weer verder. Onze twee baby-spidermonkeys zullen vandaag ook verplaatst worden naar de grote kooi, waar er al 8 zitten. In plaats van 3 kooien zullen we er dus nog maar twee hoeven te doen.

De apen slapen na de injecties eerst hun roes uit in een afzonderlijke kooi. Er wordt volop gefilmd en vele plaatjes worden geschoten. Uiteindelijk mag ik de apen 's middags weer loslaten in hun eigen kooi.

Hilariteit om een slang

Ik heb weer een nieuwe kooi erbij. Ik verzorg nu de spidermonkeys (8 stuks), 2 baby spidermonkeys en de Macaws en Toekans. De baby spinapen (want dat is de Nederlandse naam) zijn echt heel schattig. De ene is heel nieuwsgierig en de ander verschuilt zich in een krat als ik naar binnen kom. Ze hebben een hele kleine kooi, waar je slechts met 1 persoon in kunt. Voor het eten wil hij wel even uit z'n krat komen, maar hij vlucht daarna snel weer z'n kooitje in.

Roland heeft weer allemaal andere kooien, met heel veel Macaws (de grote rode papegaaien) en zelfs twee kleintjes.

In de kooi van de otter was de bezem verdwenen, todat ze erachter kwamen dat de otter hem als speeltje gebruikte in zijn zwembad. Het is echt een heel grappig beest.

Vandaag weer een nieuw klusje. Achter het education center staan nog een aantal schapen en het vuile stro moet daar weggeharkt worden. Helaas is het hok met het gereedschap op slot en kunnen we niet bij de harken. Dan maar een paar stokken gebruiken als chop sticks en alles op een kruiwagen gooien. Je leert hier wel om inventief met een aantal dingen om te gaan, want als je eerst terug moet om een sleutel te halen ben je zo 20 minuten verder.

Als we klaar zijn hebben we nog wat tijd voor ons zelf en kan je vanuit de hangmat de brulapen volgen in de toppen van de bomen. Soms moet je echter ook naar beneden kijken. Na een harde dreun klapte het bankje achter mij op de grond, nadat Roland een sprong van bijna een meter de lucht in had gemaakt. Er zat namelijk een bruine slang onder mijn hangmat. Niets om bang voor te zijn, zolang ze maar niet rood, zwart of geel zijn. Voordat ik ook maar de tijd had om uit de hangmat te komen was het dier al weer verdwenen met een hagedis in z'n bek.

De nieuwe groep gaat vanaf morgen meedraaien. Zeven real American girls van de Oregon University. Er zijn twee studiebegeleiders en 5 studenten. Gezien de lichaamsbouw door de American lifestyle zullen ze hier nog flink wat fitness te verduren krijgen. Hier zie je gelijk het grote verschil tussen de Europese/Australische meiden en de Amerikaanse.

Shiri (uit Israel) en Lou (Australische) zullen binnenkort vertrekken. Zo is de groep na 2 weken bijna compleet gewijzigd en zijn wij de oude rotten in het vak. Zo kunnen wij onze kennis weer doorgeven aan de volgende nieuwe vrijwilligers.